Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 stycznia 2018 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata O. J. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł.
Pełnomocnik z urzędu wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Zdaniem pełnomocnika z urzędu naruszono § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015 poz. 1801) przez brak jego zastosowania w warunkach gdy postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ze skargi A. K. toczyło się w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna - tj. zobowiązanie zwrotu pomocy finansowej udzielonej przez Konsula Rzeczpospolitej Polskiej w [...] w kwocie 13.350 zł oraz rozłożenie tejże należności na 60 rat w wysokości 222,50 zł każda oraz umorzenie zobowiązania dot. całości odsetek za zwłokę i kosztów upomnienia w łącznej wysokości 4501,60 zł. Tym samym zastosowanie powinna mieć norma § 8 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości ustalająca wysokość wymiaru wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu dla spraw toczących się o kwoty między 10.000 a 50.000 zł, zgodnie z normą § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia w wysokości maksymalnej tj. 2.400 zł powiększonej o podatek Vat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Sprzeciw adwokata O. J. O. nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą żądania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu przez ustanowionego w ramach prawa pomocy adwokata jest art. 250 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015 poz. 1801).
Należy stwierdzić, iż pełnomocnik z urzędu błędnie wskazuje, że w niniejszej sprawie podstawą do przyznania wynagrodzenia jest § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 4 ww. rozporządzenia.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie nie była należność pieniężna. Zaskarżona decyzja dotyczyła bowiem rozłożenia zobowiązania stanowiącego całość pomocy finansowej na 60 rat. Natomiast decyzją, którą już wcześniej zobowiązano skarżącą do zwrotu pomocy finansowej była decyzja Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] z [...] lipca 2012 r., którą udzielono skarżącej zwrotnej pomocy finansowej i określono datę zwrotu tej pomocy.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.