Uzasadnienie
Z formuły postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. błędnie wynika, że Sąd utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r., w sytuacji gdy przedmiotem posiedzenia niejawnego, które odbyło się 10 maja 2016 r. był sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r.
Z art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, iż sąd może z urzędu, na posiedzeniu niejawnym, sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wskazanie w formule postanowienia Sądu, że Sąd utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego, w sytuacji gdy przedmiotem sprzeciwu było postanowienie starszego referendarza sądowego - stanowi oczywistą omyłkę Sądu.
Z uwagi na konieczność przywrócenia zgodnej z zamierzeniem Sądu treści postanowienia, sprostowanie sentencji było zasadne.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.