Uzasadnienie
Skarżący – Instytut G. w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] czerwca 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z [...] kwietnia 2014r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu w wys. 1.563.171,84 zł.
Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko, że podniesione zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.
W piśmie procesowym z 1 czerwca 2016 r. strona skarżąca cofnęła skargę, gdyż jak wskazała prawomocną decyzją Ministra Zdrowia z [...] marca 2016r. nr [...] została Instytutowi umorzona wraz z odsetkami cała kwota przypadająca do zwrotu. Skutkiem umorzenia, co podkreśliła strona skarżąca jest wygaśnięcie zobowiązania do zapłaty kwoty 1.563.171,84 zł, a dalsze popieranie skargi w jej ocenie jest niezasadne.
W trakcie rozprawy w dniu 7 czerwca 2016r. pełnomocnik organu pozostawił ww. wniosek strony skarżącej do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie to wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Strona skarżąca cofając skargę uznała, że zbędne jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż taki sposób ochrony jego interesu prawnego nie jest już potrzebny, czemu dała wyraz w piśmie procesowym z 1 czerwca 2016r.
Strona skarżąca może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to ona rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.