Uzasadnienie
W dniu 8 marca 2011 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony skarżącej, złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
W dniu 21 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie tegoż wyroku poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez niego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie.
W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na odmowę przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 157 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c i § 2 ust. 3 wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości orzekł jak w sentencji