Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 listopada 2015 r. (data nadania) J. P. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] października 2015 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego.
W ocenie strony niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji narazi skarżącą na kolejne uszczuplenia majątkowe, ponieważ będzie musiała zwrócić kwotę, której zwrotu organ niesłusznie się domaga. Ponadto wskazała, że w wypadku uwzględnienia skargi będzie musiała w odrębnym procesie podjąć kroki w celu zwrotu kwoty ustalonej przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podane twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację wnioskodawcy.
W ocenie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wiąże z się z wykonaniem decyzji, bowiem w ten sposób skarżąca poniesie uszczerbek majątkowy. Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11).
Należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. zwrot nienależnie pobranych płatności nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania kwoty ustalonej przez organ jako nienależnie pobrana w zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi i ewentualne uwzględnienie skargi nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Powoływana przez skarżącą okoliczność, iż uwzględnienie skargi przez Sąd będzie oznaczać konieczność dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej w decyzji w odrębnym procesie nie jest uzasadniona, bowiem – nie przesądzając wyniku niniejszej sprawy – wyjaśnić należy, że w razie uwzględnienia skargi organ z urzędu będzie zobowiązany do wykonania orzeczenia Sądu, w tym zwrotu wyegzekwowanej kwoty od skarżącej. Dlatego uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny nie oznacza konieczności dochodzenia kwoty ustalonej w uchylonej decyzji w odrębnym postępowaniu sądowym.
Wyegzekwowanie obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14, LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, LEX nr 1432682).
Odnosząc się do wyrażonego we wniosku przekonania skarżącej o zasadności skargi wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać twierdzenia strony skarżącej o jej nieprawidłowości. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.
W ocenie Sądu nie można uznać, że przedstawione okoliczności wypełniają znamiona uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. powodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku.
Mając na uwadze powyższe – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a.– Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.