Uzasadnienie
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Poczta Polska S.A. uznała m.in. za nieuzasadnione zarzuty Z. T. dotyczące zarówno nieistnienia obowiązku dokonywania opłat za z tytułu abonamentu, jak i odnoszące się do niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.
W treści odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi.
W piśmie z (...) kwietnia 2019 r. Skarżący oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Wskazać należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa") stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej).
W konsekwencji, zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Jak wynika z powyższego, rozstrzygnięcie w przedmiocie stanowiska wierzyciela (niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym) w sprawie zgłoszonego zarzutu w obecnym stanie prawnym, nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że skarżący pozbawiony zostanie ochrony prawnej. Postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma bowiem charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy, a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki, jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi zauważyć należy, że jest ono bezskuteczne. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. również postanowienie NSA z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007, i postanowienie WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362).
Zatem zaskarżone postanowienie z (...) kwietnia 2017 r., jest ostateczne, zawierało ono prawidłowe pouczenie, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego i skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić.