Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z [...] listopada 2009 r. (data nadania) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt VSA/Wa 526/09, radca prawny M. S., pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wyrokiem z 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1082/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego nie stawił się na rozprawę, pomimo prawidłowego zawiadomienia o jej terminie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).
Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. W postanowieniu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał zasadność zażalenia adwokata na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu z powodu braku oświadczenia o zwrocie opłat stwierdził: "treść § 20 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to z użytego w treści tego przepisu wyrażenia - powinien zawierać". W postanowieniu tym Sąd zwrócił również uwagę, że z treści omawianego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa.
Za ugruntowane należy uznać prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że nieprzedstawienie oświadczenia, że opłaty za wykonaną na pomoc prawną przyznaną z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub części, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. II FSK 862/05, Lex nr 242945; postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. II FZ 625/05, niepubl.; postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. I OZ 390/08, niepubl., postanowienie NSA z 25 marca 2009 r, sygn. akt II FZ 90/09, dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach zostało powtórzone również w postanowieniu NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, niepubl., w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zawarcie przez pełnomocnika we wniosku oświadczenia o niezapłaceniu w całości lub w części kosztów zastępstwa jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku. Jego pominięcie musi się wiązać z konsekwencją wydania orzeczenia odmownie rozstrzygającego żądanie przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy radca prawny M.S. w skardze kasacyjnej z dnia [...] listopada 2009 r. wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu, nie zawarł oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.