Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez W. w L. (dalej: strona lub skarżący) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister Pracy lub organ) z [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2015 r., [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Decyzjami z [...] stycznia 2012 r., znak: [...]; z [...] lutego 2012 r., znak: [...]; z [...] marca 2012 r. znak: [...] oraz z [...] maja 2012 r. znak: [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy: listopad, grudzień 2011r., styczeń i marzec 2012 r. W wyniku rozpoznania odwołań Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] sierpnia 2012 r., znak [...] utrzymał w mocy ww. decyzje. Organ podkreślił, że skarżący należy do jednostek sektora finansów publicznych, jest finansowany z uzyskiwanych dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach jego działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Uznał zatem, że mocą art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 2046 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji") dofinansowanie stronie nie przysługuje.
Pismem z 2 czerwca 2015 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Strona zarzuca naruszenie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię. Skarżący podnosi, że w obrocie prawnym funkcjonują w tym stanie prawnym, w stosunku do tego samego podmiotu odmienne decyzje organu odwoławczego przyznającego w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2014 r., ll GSK 1822/12 bądź odmawiającego przyznania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Strona powołuje ww. wyrok NSA z 25 lutego 2014r., w którym sąd kasacyjny stwierdził, że wykluczenie skarżącego z możliwości miesięcznego dofinansowania z PFRON do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych tylko z tego powodu, że strona jest jednostką sektora finansów publicznych stanowi błędną wykładnię art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji i narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa prawa.
Minister Pracy decyzją z [...] grudnia 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzje Prezesa Zarządu PFRON z: [...] stycznia 2012 r., [...] lutego 2012 r., [...] marca 2012 r. i [...] maja 2012 r. odmawiające wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wskazane okresy.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ decyzją z [...] lutego 2017r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu decyzji Minister Pracy przytoczył treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") warunkującego możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnił, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika by w sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społeczny z [...] sierpnia 2012 r.
Organ wyjaśnił, że wbrew zarzutom skarżącego decyzja, o stwierdzenie nieważności której wnosi, nie narusza rażąco przepisów prawa. W jego ocenie nie można uznać naruszenia art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych.
Podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma stwierdzenie, czy wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej są finansowane ze środków publicznych. Zauważył, że strona, zgodnie z art. 9 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) jest jednostką sektora finansów publicznych. W jego ocenie, powołując się także na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w wypadku takich podmiotów jak skarżący, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje. Tym samym bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji.
W związku z powyższym stwierdził, że decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów, a zatem nie można mówić o wystąpieniu w sprawie kwalifikowanej wady prawnej, o jakiej mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) o uchylenie decyzji jej poprzedzających tj. decyzji z [...] grudnia 2015 r. i z [...] sierpnia 2012 r. Wniósł również o zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę uznania, że decyzja Ministra Pracy z 9 sierpnia 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) art. 26 b ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez odmowę zastosowania wykładni celowościowej i funkcjonalnej tego przepisu, co skutkowało odmową uznania, że decyzja Ministra Pracy z [...] sierpnia 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa; Skarżący w tym samym stanie prawnym otrzymywał dofinansowanie do środków PFRON. Rażące naruszenie prawa spowodowane zostało zastosowaniem jedynie wykładni językowej tego przepisu i wyeliminowaniem z grona pracodawców uprawnionych do dofinansowania – samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej;
- 3) art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez pozostawienie w obrocie prawnym odmiennych decyzji przy tym samym stanie prawnym i faktycznym tożsamym podmiotowo i przedmiotowo, czego konsekwencją jest naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej;
- 4) art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2015 r., pozostawiającej w obrocie prawnym decyzję obarczona wadą wskazana w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.
Jednocześnie, stosowanie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano.
Na wstępie przypomnieć należy, iż ostateczną decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012r. utrzymano w mocy decyzje Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy: listopad, grudzień 2011r., styczeń i marzec 2012 r.
Decyzje Prezesa Zarządu PFRON wydane zostały w oparciu o przepis art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji wydanych przez Prezesa PFRON służy odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, tj. obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
W konsekwencji powyższego, do postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z 2 czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy z [...] sierpnia 2012r., stosuje się również przepisy k.p.a.
Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Tym samym skoro w sprawie decyzję ostateczną wydał Minister Pracy, to właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności był również ten sam minister, tj. obecnie Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzję z [...] sierpnia 2012 r., o której nieważność skarżący wnosi podpisała T. H., a także A. M. i B. W.. Z kolei decyzję I instancyjną, mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności, tj. decyzję z [...] grudnia 2015r. podpisali K.M. oraz A.M., B. W. Tym samym wobec nie wyłączenia z udziału w postępowaniu pracowników A. M. i B. W., organ naruszył art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Instytucja wyłączenia pracownika organu ma na celu zapewnienie pełnej bezstronności w rozstrzygnięciu sprawy. Natomiast istotą przesłanki zawartej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest usunięcie przypadków, w których pracownik organu dwa lub więcej razy uczestniczy w procesie wydawania rozstrzygnięcia. Istotą instytucji prawnej wyłączenia, unormowanej w Dziale I Rozdziale 5 k.p.a., zatytułowanym "Wyłączenie pracownika organu", jest więc zapewnienie realizacji zasady prawdy obiektywnej poprzez stworzenie warunków do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, który nie jest zainteresowany w sposobie jej rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia gwarancyjna funkcja przepisów prawa procesowego wyłączenia pracownika, która z założenia ma chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania". Zaakcentowania wymaga także, że instytucja wyłączenia pracownika jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP.
Celem wyłączenia jest bowiem zapewnienie bezstronności w postępowaniu administracyjnym i nie ma znaczenia to, czy osoba taka brała udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, czy w tej samej instancji.
Zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, przepis ten winien mieć zastosowanie zarówno do sytuacji, gdy ta sama osoba brała udział w postępowaniu pierwszo instancyjnym i odwoławczym, jak również w sprawach zainicjowanych jednym z trybów nadzwyczajnych, zmierzających do ewentualnego wzruszenia decyzji ostatecznej. Brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika nigdy nie ograniczało się wprost do wskazania, że chodzi o wyłączenie takiego pracownika, który brał udział "w niższej instancji" w wydaniu zaskarżonej decyzji.
W świetle bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zawarte w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. sformułowanie "brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się nie tylko do zwyczajnych środków zaskarżenia w postaci odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), ale także do nadzwyczajnych środków zaskarżenia, w szczególności w postaci istotnego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Ustawodawca nie ogranicza się w tym przepisie wyłącznie do środka zaskarżenia takiego jak odwołanie, ale używa sformułowania o charakterze ogólnym. Pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji nie może następnie brać udziału w kolejnym etapie postępowania, w którym na skutek wniesionego środka zaskarżenia, czy to odwołania, czy też wniosku o stwierdzenie nieważności, oceniana jest prawidłowość uprzednio podjętej decyzji i wydawane jest ponowne rozstrzygnięcie.
W tej sytuacji uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) (por. także uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 lutego 2012 r., I GPS 2/12, którą rozstrzygnięto, że artykuł 130 § 1 pkt 6 O.p. ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy).
W tym miejscu należy zauważyć, że ze względu na zbieżne brzmienie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, iż poglądy wyrażone w ww. uchwale znajdują również zastosowanie do instytucji wyłączenia pracownika w sprawach, w których zastosowanie znajdują przepisy k.p.a.
Wskazać zatem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa zauważył, że przesłanka wyłączenia pracownika określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. o sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy.
W pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p.
Także we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, iż wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania, i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu (por. wyroki NSA: z dnia 30 maja 2005 r. o sygn. akt I GSK 253/05; z dnia 26 stycznia 2012 r. o sygn. akt o sygn. II FSK 1357/10).
Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej uczestniczyły A. M. i B. W. Osoby te także uczestniczyły w wydaniu decyzji, co do której strona żąda stwierdzenia nieważności. Tym samym w świetle przytoczonych wyżej rozważań osoby te w ocenie sądu winny zostać wyłączone od udziału w postępowaniu po wniesieniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2012r.
Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, że omawiane wyłączenie obejmuje podejmowanie jakichkolwiek czynności procesowych istotnych dla weryfikacji zgodności z prawem wydanej przez nich decyzji. Bez znaczenia jest bowiem powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia chociażby poprzez jego akceptację, czy też zatwierdzenie. Oczywistym jest, że zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 784/13).
W konsekwencji uznać należało, że nie mogły się ostać w porządku prawnym rozstrzygnięcia, które podjęte zostały w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w którym to postępowaniu przy wydawaniu decyzji pierwszoinstancyjnej pozbawiono stronę bezstronnego rozpatrzenia jej sprawy, tj. bez udziału pracowników biorących udział przy rozpatrywaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2012r. Uchybienie to daje podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Pracy z (...) lutego 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji tego organu z (...) grudnia 2015 r. w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) p.p.s.a.
Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w k.p.a., sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.
Rozpoznając ponownie sprawę Minister Pracy winien wyłączyć pracowników od udziału w postępowaniu w sprawie w której brali oni udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem w całości podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Kielcach z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 1107/13, zgodnie z którym "w sytuacji gdy pracownik organu nie może ponownie orzekać w postępowaniu zwykłym, to tym bardziej powinien być wyłączony od orzekania we wznowionym postępowaniu, a więc w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji, którą wydał. Strony mają prawo oczekiwać, iż pomimo, że rozstrzygnięcie w tym zakresie wydawane jest przez ten sam organ administracji, to jednak ponownej oceny ich sprawy dokona inny pracownik organu. Działania organu administracji, w którym ten sam pracownik dwukrotnie bierze udział w rozpatrywaniu danej sprawy indywidualnej stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p."
Końcowo podnieść należy, że organ rozpoznając wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności winien rozpoznać ten wniosek zarówno w kontekście przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazywanych przez stronę, jak również w kontekście pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ bowiem nie jest przy weryfikacji aktu administracyjnego ograniczony przesłankami nieważnościowymi podanymi przez wnioskodawcę. Winien on więc dokonać oceny ważności aktu biorąc pod uwagę wszystkie przesłanki uregulowane w art. 156 § 1 k.p.a. i dokonać pełnej oceny w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). Na łączną kwotę 680 zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył 200 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.