Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] września 2013 r. o numerze [...].
Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zmianę powyższego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji.
W uzasadnieniu podniósł, iż z dniem [...] marca 2014 r. skarżący został wpisany do Rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymywania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Decyzja ta – w ocenie autora wniosku – nie pozostanie bez wpływu na sytuację organizacyjno-ekonomiczną skarżącego i stanowi istotne utrudnienie w prowadzeniu dotychczasowej działalności gospodarczej. Nie jest wykluczone, że z tego względu będzie on musiał ograniczyć dotychczasowe zatrudnienie i swoją działalność. Może to spowodować konieczność reorganizacji, a także likwidację tego profilu działalności skarżącego. Podniesiono także, iż wnioskodawca utraci wszelkie korzyści związane z realizacją programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Niewstrzymanie powołanych decyzji skutkować będzie wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz uniemożliwi realizowanie szeregu kolejnych projektów, których realizację zakładał w przyszłości.
W ocenie wnioskodawcy, trudną do odwrócenia szkodą jest również osłabienie i obniżenie jego ugruntowanej pozycji na rynku podmiotów realizujących szkolenia oraz inne inwestycje ze środków unijnych. Dodatkowo podniósł, iż uwzględnienie wniosku leży w interesie społecznym. W konsekwencji nieuwzględnienie wniosku skutkować będzie wystąpieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, które objawia się przede wszystkim znacznym obciążeniem finansowym.
Do wniosku załączono kopię pisma Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. informującego wnioskodawcę o wpisaniu do Rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymywania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wskazać należy, iż przepis ten stanowi samodzielną regulację prawną i nie ma do niego zastosowania art. 165 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt OZ 406/04; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. należy wyprowadzić wniosek, że warunkiem koniecznym do zmiany postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie nastąpiła "zmiana okoliczności", która skutkowałaby koniecznością zmiany lub uchylenie postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji obu instancji.
Wskazać przede wszystkim należy, iż wniosek o zmianę, podobnie jak pierwotny wniosek o wstrzymanie, nie zawiera argumentów, które obrazowałyby sytuację majątkową strony skarżącej. Treść niniejszego wniosku sprowadza się właściwie do wyrażenia stanowiska, iż wpisanie skarżącego do Rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymywania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, może zachwiać działalnością gospodarczą skarżącego, spowodować konieczność jej reorganizacji, czy też likwidacji niektórych jej profilów. Jednakże twierdzenia te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, nie wykazano (ani w uzasadnieniu ani poprzez przedstawienie dokumentów finansowych), że podnoszona obawa realnie wobec skarżącego zachodzi.
Sąd administracyjny nie ma zaś możliwości poszukiwania z urzędu faktów (argumentów) mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Władny (i zobowiązany zarazem) w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jedynie wyczerpująco ocenić te, które wskazała strona (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II FZ 68/08).
Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji pełnomocnika, zgodnie z którą już sama obawa wystąpienia trudności w prowadzeniu działalności przez skarżącego uzasadnia pozytywne załatwienie wniosku, raz jeszcze podkreślenia wymaga stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA zauważył mianowicie, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia z dnia 17 kwietnia 2014 r.
Z wyłuszczonych względów, na podstawie art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.