Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej A. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego J. Ch.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z dnia 24 października 2014 r. wniósł Minister Finansów w dniu 19 grudnia 2014 r.
Pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną. W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2015 r. wniósł o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu odpowiedzi na skargę kasacyjną oświadczając, że pomoc prawna nie została opłacona.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje.
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 23 rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
W związku z tym, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało wszczęte skargą kasacyjną z dnia 19 grudnia 2014 r., a wyrok oddalający skargę kasacyjną został wydany w dniu 7 czerwca 2016 r., stosownie do przepisu przejściowego w niniejszej sprawie należało ustalić należne radcy prawnemu wynagrodzenie w oparciu o przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz.490); zwane dalej: "rozporządzeniem").
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie od skargi był należny wpis stały wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, dlatego przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.
Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie radca prawny reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną od wyroku z 24 października 2014 r. przez organ administracji.
Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, wynagrodzenie dla pełnomocnika za złożoną odpowiedź na skargę kasacyjną wynosi tyle, ile stawka minimalna za sporządzenie skargi kasacyjnej. Ponieważ w niniejszej sprawie pełnomocnik złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, należne wynagrodzenie wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia tj. 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.