Uzasadnienie
[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 7 marca 2014 r. wskazując, iż dotyczy ona postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...], doręczonego mu w dniu 19 lutego 2014 r.
W skardze wystąpił o uchylenie oznaczonego postanowienia Ministra Finansów, jak również postanowienia, którego stwierdzenia nieważności organ ten odmówił, tj. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności.
Jednocześnie, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał, iż zaskarża postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...]. Zgodnie z pouczeniem – zawartym w tym postanowieniu – strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do Ministra Finansów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia (vide: strona 5 postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r.; k. 9 akt adm.).
Postanowienie zostało przesłane na wskazany przez skarżącego adres pełnomocnika do doręczeń i odebrane w dniu 19 lutego 2014 r. (vide: potwierdzenie odbioru dołączone do k. 9 akt adm.).
Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka odwoławczego, tj. nie wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz sporządził w dniu 7 marca 2014 r. skargę do sądu administracyjnego, którą przesłał za pośrednictwem organu listem poleconym, nadanym w dniu 7 marca 2014 r. (vide: k. 2-3 akt sądowych).
Zasady i tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego regulują przepisy ustawy p.p.s.a. Na uwagę zasługuje przede wszystkim powołany na wstępie przepis art. 52 § 1 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a., określający termin złożenia skargi do sądu. Z zestawienia powyższych unormowań wyprowadzić można wnioskowanie, iż skarga do sądu winna być złożona po wyczerpaniu środków zaskarżenia z zachowaniem 30-dniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W tym kontekście przez "rozstrzygnięcie w sprawie" rozumieć należy końcowy "wynik" postępowania administracyjnego, tj. ostatni akt jaki organ wydał realizując instancyjny tok postępowania w ramach tej samej sprawy.
Reasumując stwierdzić należało, iż skarżący nie wykorzystał przysługującego mu środka odwoławczego, bowiem nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w toku postępowania administracyjnego.
Wniesienie skargi na postanowienie, na które przysługiwał stronie środek odwoławczy w postępowaniu administracyjnym, a z którego strona nie skorzystała, uznać należy za niedopuszczalne. Wskazane postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nie miało bowiem przymiotu "ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie" i jako takie nie mogło zostać zaskarżone do sądu administracyjnego.
Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.