Uzasadnienie
T.W. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2018 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2016 r. nr [...], zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji z [...] lipca 2016 r.
Skarżący podniósł, że obowiązek zapłaty nałożonej kary jest dla niego niemożliwy do spełnienia, co czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] lipca 2016 r. całkowicie uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że Skarżący domaga się wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o ruchu drogowym.
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 511/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istnienia takich zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym odmowy umorzenia kary pieniężnej, a postępowaniem dotyczącym nałożenia tej kary, z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną nie mogła być więc uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. w analizowanym przypadku.
Z kolei zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2018 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej jest rodzajem aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być natomiast jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu), a taką decyzją jest zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2018 r.
W związku z powyższym Sąd, podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.