Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. Wnioskiem sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 8 lipca 2015 r., uzupełnionym na formularzu PPF z dnia 20 lipca 2015 r., skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, z którą zamieszkuje w "zlicytowanym" domu, posiada mieszkanie o pow. 16 m2 oraz "ułamkowe udziały w lasach", natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż zarówno on, jak i jego żona osiągają miesięczne dochody z tytułu emerytury w wysokości po 860 zł brutto. W uzasadnieniu podniósł, iż utracił cały majątek w postępowaniu egzekucyjnym, zaś z emerytur jego i żony potrącana jest dochodzona należność, w związku z czym otrzymują po 480 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę opisaną przez skarżącego sytuację życiową i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika, a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.) uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W szczególności stwierdzić należało, iż wnioskodawca wraz z żoną utrzymują się z kwoty wolnej spod zajęcia egzekucyjnego, co przesądza o tym, że utrzymują się z minimalnego dochodu, który w całości jest pożytkowany na niezbędne utrzymanie.
Natomiast w pozostałym zakresie, to jest w części zwolnienia od kosztów sądowych wniosek skarżącego jest bezprzedmiotowy. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), zatem skarżący nie ma obowiązku ich uiszczania w całym postępowaniu, w tym występując ze skargą kasacyjną. Wobec tego, wniosek w tym zakresie należało pozostawić bez rozpatrzenia.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.