Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. skarżąca spółka wniosła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż sprawa została już prawomocnie osądzona. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt V SAB/Wa 25/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił bowiem skargę strony na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu. Następnie zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II GSK 1922/13 oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej na ww. postanowienie.
Ponadto organ podniósł, iż wniesiona skarga na bezczynność nie dotyczy sprawy, która wpisywałaby się w jedną z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem wbrew stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę, postanowienie, w którym sąd orzekł o odrzuceniu skargi nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w postanowieniu z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt. II OZ 589/09 stwierdził, iż okoliczność, że sąd już raz orzekł prawomocnym postanowieniem w przedmiocie odrzucenia skargi nie wyklucza możliwości wniesienia "nowej" skargi, bowiem odrzucenie skargi nie powoduje powagi rzeczy osądzonej.
Niezależnie od powyższego należy mieć jednak na uwadze treść art. 170 p.p.s.a., który stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przenosząc powołaną regulację prawną na grunt niniejszej sprawy stwierdzić więc trzeba, że Sąd rozpoznający tę sprawę związany jest prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt V SAB/Wa 25/13. Związanie to rozciąga się natomiast na pogląd prawny wyrażony przez ten sąd w wydanym w sprawie orzeczeniu (postanowieniu) jak i w uzasadnieniu tego orzeczenia.
W związku z powyższym należało uznać, że pismo spółki z dnia 2 stycznia 2014 r. nie stanowi skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 z 2009 r., ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Do postępowania tego należy zatem stosować przepisy u.z.p.p.r. Zgodnie zaś z art. 30 c ust. 1 tej ustawy po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Chodzi tu jednak o postępowanie odwoławcze w rozumieniu art. 30b u.z.p.p.r., zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku negatywnej oceny jego projektu przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu.
Bezczynność instytucji zarządzającej odnośnie wniosku strony o stwierdzenie nieważności pisma informującego o odrzuceniu projektu nie może być zatem przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r.
Z uwagi na powyższe skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.