Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zamieszkuje sama, posiada mieszkanie spółdzielcze – własnościowe o pow.... m ², które zagrożone jest egzekucją komorniczą, innych nieruchomości nie posiada. Skarżąca jest schorowana i czekają ją kolejne zabiegi operacyjne. Z uwagi na charakter schorzenia ma ona problemy z pracą, nie otrzymuje jednak zasiłku chorobowego. Skarżąca wskazała, iż jej dochód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł od stycznia do 30 kwietnia 2010 r.... zł, z czego... zł skarżąca wpłaciła do spółdzielni mieszkaniowej tytułem czynszu, wobec której posiada zaległości. Wszelkie uzyskiwane dochody zamierza wpłacić spółdzielni by móc zachować mieszkanie. Skarżąca wskazała, iż na dzień... września 2010 r. posiada... zł, z których... zł... września wpłaci do spółdzielni. Ponadto skarżąca przedstawiła wykaz swoich przeterminowanych zobowiązań na dzień 31.08.2010 r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.
Sytuacja materialna skarżącej, uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Złożone oświadczenia oraz nadesłane dokumenty potwierdzają, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się sama. Choroba jednak uniemożliwia jej stałe zarobkowanie, skarżąca nie posiada również oszczędności pieniężnych, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.