Uzasadnienie
W dniu 18 marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. D. na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) wraz z wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 18.03.2008 r. – o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z 26 marca 2008 r. przedmiotową skargę (jako złożoną bezpośrednio w Sądzie) przekazano do właściwego organu administracji publicznej – Dyrektora Oddziału, bowiem zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu administracyjnego. Skarga została przekazana w dniu 28 marca 2008 r. za pismem o sygn. akt V KO/Wa 39/08 i odebrana w Oddziale ARIMR w dniu 1 kwietnia 2008 r., jednakże nie została odesłana przez organ wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy.
W dniu 1 grudnia 2009 r. M. D. złożył pismo z 30 listopada 2009 r. zatytułowane "Pozew. Skarga", w którym wyjaśnił, iż Dyrektor Oddziału nie podejmuje żadnych czynności w sprawie jego skargi. Do pisma załączył wniosek – sporządzony na urzędowym formularzu PPF z 1.12.2009 r. – o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W związku z powyższym – zarządzeniem z 2 grudnia 2009 r. – zwrócono się do M. D. o wyjaśnienie, czy pismo z 30 listopada 2009 r. należy traktować jako wniosek o ukaranie organu grzywną za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. nie przekazanie sądowi skargi na bezczynność z 22 grudnia 2008 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Pismem z 14 grudnia 2009 r. wnioskodawca złożył oświadczenie, iż pismo z 30 listopada 2009 r. nie stanowi wniosku o ukaranie organu grzywną.
Wobec powyższego należało rozpoznać złożone wnioski o prawo pomocy, uznając, iż wnioskodawca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w związku z bezczynnością organu administracji publicznej.
We wniosku z 1 grudnia 2009 r. M. D. wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z pełnoletnim synem, posiada 1/12 część domu na wsi, ½ mieszkania o pow. [...] m2 oraz nieruchomości rolne: [...] ha, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył, iż jedynym źródłem jego utrzymania jest świadczenie rentowe w wys. 570,41 zł brutto, zaś jego syn nigdy nie pracował i nie pobiera zasiłku. Wskazał ponadto, iż żyje tylko dzięki abonamentowi obiadowemu z ośrodka pomocy społecznej, gdyż rentę wydaje na opłaty związane z mieszkaniem oraz na leki.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednocześnie, osoba fizyczna może skorzystać z tej instytucji w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawcy i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy, zgodnie z żądaniem wniosku.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.