Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1039/14 referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił T. K. (skarżącemu w niniejszej sprawie), przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 5 sierpnia 2014 r. (z.p.o. k. 72 akt sądowych).
Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. (nadanym na Poczcie w dniu 30 lipca 2014 r. - data stempla pocztowego na kopercie - k. 74), skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) od postanowienia referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W świetle powyższego początkiem biegu terminu do wniesienia sprzeciwu jest dzień, w którym postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone.
W niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 czerwca 2014 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie zostało prawidłowo mu doręczone w dniu 5 sierpnia 2014 r., skarżący natomiast złożył sprzeciw od powyższego postanowienia w dniu 30 lipca 2014 r. (wpływ do Sądu 4 sierpnia 2014 r.) Zatem w dniu złożenia przez skarżącego sprzeciwu, termin do jego wniesienia nie rozpoczął jeszcze biegu.
Z tych względów sprzeciw wniesiony pismem z 29 lipca 2014 r. (data nadania 30 lipca 2014 r.) należało uznać za przedwczesny i jako niedopuszczalny odrzucić.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.