Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego A. K. wniesioną przez niego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2008 r. odrzucającego skargę strony na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe orzeczenie Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r. zostało w sposób prawidłowy doręczone stronie skarżącej w dniu 21 stycznia 2009 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej; k. 112 akt sądowych).
W dniu 4 lutego 2009 r. skarżący A. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie, jednocześnie składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, iż przesłane przez Sąd postanowienie zostało odebrane przez jego chorego ojca, który zapomniał poinformować skarżącego o tym piśmie. Skarżący dodał ponadto, iż w dniu, w którym odnalazł pismo w domu, było już po terminie do złożenia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 194 § 1 pkt 7 w zw. z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.) na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie odpisu postanowienia z uzasadnieniem.
W niniejszej sprawie WSA w Warszawie prawidłowo doręczył odpis postanowienia z dnia 14 stycznia 2009 r. wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem, kierując pismo na adres skarżącego.
Należy – zdaniem Sądu – uznać, iż skoro skarżący otrzymał postanowienie Sądu w dniu 21 stycznia 2009 r., to termin ustawowy do skutecznego wniesienia zażalenia upłynął w dniu 28 stycznia 2009 r.
W konsekwencji należy przyjąć, iż wnosząc zażalenie w dniu 4 lutego 2009 r. strona uchybiła terminowi do jej wniesienia.
Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływnie terminu jest bezskuteczna.
Jednakże w świetle postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W świetle przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi przepis § 2 art. 87 p.p.s.a. w piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W doktrynie uznaje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328 i cyt. tam poglądy doktryny). Stanowisko to zostało zaakceptowane również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący uzasadniając brak winy w uchybieniu związanym z wniesieniem zażalenia po terminie powołał się na okoliczności związane z chorobą ojca, który po przebytym udarze mózgu miał skłonności do zapominania o różnych faktach.
Zdaniem Sądu powołane przez stronę powody uchybienia terminu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem sam fakt przebytej choroby jednego z domowników (ojca strony skarżącej) i związanej z tym amnezji, nie może dawać podstawy do żądania przywrócenia terminu do wniesienia wskazanego środka odwoławczego.
W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż wiedząc o toczącym się postępowaniu sądowym oraz stanie psychofizycznym ojca - dochował wszelkiej należytej staranności celem zorganizowania właściwego odbioru korespondencji sądowej, której niewątpliwie winien się spodziewać w miejscu zamieszkania, jako strona wspomnianego postępowania sądowoadministracyjnego.
W związku z tym należy stwierdzić, iż skarżący w swym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie dopełnił stosownych wymogów ustawowych, tj. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w
Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.