Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego, wskazując na obowiązek z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, (...), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...) - decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy uprzednio wydaną decyzję w pierwszej instancji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nakładającą na V.Z, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, karę pieniężną wysokości 3000 zł za wykonanie w dniu [...] maja 2012 r. przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, gdyż z godnie ze wskazanym przepisem - za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.
V. Z. otrzymał wymienioną karę pieniężną za wykonanie przejazdu po drodze płatnej, który to przejazd wykonał, jako pracownik firmy "M " z siedzibą w F(...) będąc zatrudniony w tym przedsiębiorstwie na stanowisku kierowcy, o której to okoliczności poinformował Sąd radca prawny A. Z, pełnomocnik skarżącego, w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uzasadniająca zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 201/13 postanowił w dniu 17 maja 2013 r. przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 260) jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP". Istotą pytania była wątpliwość dotycząca karania pracownika przewoźnika za niewniesienie wymaganej opłaty w systemie elektronicznego jej pobierania w sytuacji, w której pracownik przewoźnika, nie będąc stroną umowy z K. sp. z o.o. i w związku z tym nie mając możliwości kontrolowania stanu tego konta opłat elektronicznych, powinien odpowiadać za zachowanie przewoźnika/pracodawcy, który w zakresie niezbędnym nie zabezpieczył wymaganych środków na tym koncie. Przedstawione pytanie prawne przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skierowane do Trybunału Konstytucyjnego koresponduje bezpośrednio ze stanem faktycznym sprawy i zastosowaną podstawą prawną rozstrzygnięcia w związku z tym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie wymienionego pytania prawnego.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi tożsamość przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia Sądu i przepisu prawnego stanowiącego przedmiot pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 201/13, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.