Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania I. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000.00 złotych, utrzymał w całości zaskarżona decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm./, lp. 1.2.1. załącznika do ustawy.
Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
W dniu [...] września 2004 roku na drodze krajowej nr [...][...]-[...] został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez Z. P. Pojazd wykonywał zarobkowy przewóz osób na podstawie licencji nr [...]. Według oświadczenia kierowcy pojazdu, wykonywany przewóz był przewozem nieregularnym.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż wykonywane przez I. P. przewozy mają regularny charakter. Dowodzą tego zeznania świadka M. K., zapisy tachografu w dniach: [...],[...],[...] i [...] września 2004 roku, za okres od [...] czerwca do [...] sierpnia 2004 roku, uiszczanie opłat przez pasażerów przy wysiadanie z pojazdu, co oznacza, iż jej wysokość uzależniona jest od ilości przejechanych kilometrów, a także swoisty rozkład jazdy polegający na tym, że niezależnie od dwóch stałych przystanków pasażerowie są informowania o godzinie odjazdu. Na stałych przystankach pasażerowie wsiadają i wysiadają. o regularności przejazdu świadczą dodatkowo podobne godziny odjazdów oraz, że przedmiotowa trasę przewoźnik pokonuje codziennie na tym samym odcinku drogi.
Regularne przewozy osób objęte są obowiązkiem uzyskania zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą w wysokości 6000.00 złotych, co wynika z art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i karą w takiej wysokości skarżąca została ukarana.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym polegające na błędnym przyjęciu, iż przewozy na linii [...]-[...] nie mogą być uznane za regularne z tego powodu, że nie spełniają wszystkich warunków przewidzianych w art. 4 pkt 7 ustawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Podkreślił, iż dokonana przez skarżącą wykładnia art. 4 pkt ustawy nie jest prawidłowa. Nie uwzględnia charakteru normy zawartej w art. 4 pkt 7 ustawy. Jest dysfunkcjonalna albowiem dokonana w oderwaniu od celów ustawy. Pomija, a właściwie przekreśla sens art. 18 ust. 1 ustawy. Prowadzi wreszcie do podejmowania działań w złej wierzei w celu obejścia przepisów ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.
W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie.
W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto organ odwoławczy, wcześniej organ I instancji nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 kpa/.
Podnoszone przez skarżącą okoliczności były przedmiotem oceny organu. Ocena ta, zdaniem sądu, nie budzi żadnych wątpliwości. Jest trafna i uzasadniona.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego.
Charakter wykonywanych przewozów nie jest sporny. Pojazd skarżącej wykonywał zarobkowy przewóz osób na linii [...]-[...]. Skarżąca podnosiła zarzut, iż przewozy powyższe nie mogą być uznane za regularne, a więc wymagające uzyskania zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem nie spełniają wszystkich warunków przewidzianych art. 4 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Wbrew jej twierdzeniom Główny Inspektor Transportu Drogowego dowiódł, że świadczone przez I. P. usługi mają cechy przewozów regularnych. Dowody, na których się oparł są przekonywujące. Stanowią logiczna całość. Skarżący ich nie zakwestionował. Uznał, iż nie są wystarczające.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż ustawa w art. 92 penalizuje wykonywanie transportu drogowego za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Warunkiem wykonywania przewozów regularnych jest posiadanie zezwolenia, co wynika wprost z art. 18 ustawy. Jego brak oznacza nic innego jak wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wynikającego z ustawy, w tym wypadku z art. 18 ustawy.
Także regularność przewozów przyjęta przez organy nie budzi wątpliwości sądu. Wykazały one, że przedmiotowa działalność ma charakter przewozów regularnych z uwagi na wystąpienie konstytutywnych cech przewozu regularnego. Przyjęty tok rozumowania nie narusza w żaden sposób wykładni art. 4 pkt 7 ustawy, a wręcz ja potwierdza. Natomiast wykładnia zaproponowana przez skarżącą nie znajduje uzasadnienie w brzmieniu powyższego przepisu ani celu i charakteru ustawy. Zmierza bowiem do zalegalizowania działalności naruszającej przepisy ustawy a także stawia się ponad przedsiębiorcami wykonującymi działalność w sposób wymagany przepisami. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazało i wykazało, że działalność skarżącej polegająca na wykonywaniu transportu drogowego przewozu osób cechowała się regularnością.
Wobec tego, że I. P. wykonywała regularne przewozy drogowe osób bez wymaganego zezwolenia zasadnym było jej ukaranie.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.