Uzasadnienie
Skarżący – G. T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że nieuwzględnienie wniosku może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody w postaci egzekucji kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do twierdzenia, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody w postaci egzekucji kary pieniężnej. Tymczasem, jak już to wyżej zostało wskazane, powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, wnioskujący powinni chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej, czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, zagrożenie wszczęcia przez organ egzekucji, a także jej wszczęcie, w celu przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi a priori niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą karę pieniężną. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 18 stycznia 2012 r. o sygn. akt II FSK 3040/11, LEX nr 1104116 wyjaśnił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Natomiast w postanowieniu z 28 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 2752/11, LEX nr 1069889 NSA stwierdził m. in., że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić również należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.