Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z 2014 r. poz. 183 i 1195 oraz z 2015 r. poz. 211) w związku z art. 68 ust. 6a oraz art. 73 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635, 993 i 1778), po rozpatrzeniu odwołania pana T. S. z dnia [...] marca 2015 r. od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] utrzymującej w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r., pkt 16 poz. 13 o odmowie wpisu wnioskodawcy na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] utrzymał w mocy przedmiotową uchwałę.
Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pan T. S. w dniu [...] września 2014 r. złożył wniosek o ponowny wpis na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...], uzupełniony następnie dnia [...] października 2014 r., powołując się na fakt, że z dniem [...] września 2014 r. minął 10-letni zakaz wykonywania zawodu adwokata prawomocnie orzeczony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt [...], który uznał, że p. T. S. złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
W celu udokumentowania przesłanek wpisu na listę adwokatów, o których mowa w art. 65 Prawa o adwokaturze przedłożył informację o niekaralności z dnia [...] października 2014 r. Jednocześnie wskazał, że w okresie obowiązywania zakazu wykonywania zawodu adwokata nie pracował zawodowo i pobierał emeryturę z tytułu wcześniejszego zatrudnienia w charakterze radcy prawnego.
Uchwałą z dnia [...] listopada 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] odmówiła panu T. S. wpisu na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...].
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] ustaliła na podstawie posiadanych akt osobowych wnioskodawcy, że pan T. S. został wpisany na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] uchwałą Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] kwietnia 1954 r., natomiast zarządzeniem Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] maja 2005 r. został skreślony z listy adwokatów. Podstawą do skreślenia było prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w [...] zapadłe w dniu [...] kwietnia 2004 r., który uznał, że pan T. S złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w uchwale z dnia [...] listopada 2014 r. powołała się na przepis art. 73 ustawy Prawo o adwokaturze, zgodnie z którym osoba skreślona z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 7, 8 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi, jeśli spełnia wymogi określone w art. 65 z uwzględnieniem art. 82 ust. 2.
W niniejszej sprawie wnioskodawca został skreślony z listy adwokatów na mocy art. 72 ust. 1 pkt 7, zatem zgodnie z art. 73 ust. 1 i 2 musi on spełniać wymagania art. 65, którego ust. 4 nakazuje odbycie aplikacji adwokackiej w Rzeczypospolitej Polskiej oraz złożenie egzaminu adwokackiego, przy czym nie zachodzą okoliczności szczególne, pozwalające na wpis bez aplikacji i egzaminu adwokackiego, określone w art. 66 ust. 1 i 2.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] uznała w konsekwencji, że wnioskodawca nie spełnia wymaganych prawem kryteriów wymienionych w art. 65 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze.
Od powyższej uchwały pan T. S. złożył odwołanie do Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, podnosząc, że orzeczenie lustracyjne, które spowodowało skreślenie z listy adwokatów, należy uważać za niebyłe.
Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej odwołania nie uwzględniło, nie podzielając wyrażonego w odwołaniu poglądu, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm.), który nakazuje uznać orzeczenie sądu lustracyjnego za niebyłe po upływie 10 lat od dnia jego uprawomocnienia, miałby być interpretowany w ten sposób, że po upływie 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Apelacyjnego skreślenie wnioskodawcy z listy adwokatów straciło podstawę prawną.
Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej podniosło w uzasadnieniu uchwały, że uznanie orzeczenia lustracyjnego za niebyłe po upływie 10 lat od jego uprawomocnienia nie podważa faktu, iż orzeczenie takie w rzeczywistości zapadło i spowodowało utratę przez wnioskodawcę kwalifikacji moralnych niezbędnych do wykonywania zawodu adwokata, co z kolei spowodowało skreślenie z listy adwokatów na podstawie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo o adwokaturze. Ponadto Prezydium NRA podzieliło stanowisko ORA w [...] w sprawie konieczności spełniania przez wnioskodawcę wszystkich wymogów z art. 65 ustawy, w tym odbycia aplikacji i złożenia egzaminu adwokackiego, z tym uzupełnieniem, że z treści przepisu art. 73 ust. 2 prawa o adwokaturze wynika, iż w przypadku osoby skreślonej z listy adwokatów m.in. na podstawie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 7, która przez co najmniej 10 lat nie wykonywała zawodu, podlega ona ponownemu wpisowi na listę adwokatów po złożeniu egzaminu adwokackiego.
Od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], doręczonej [...] marca 2015 r., pan T. S. złożył w terminie odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, podnosząc, że zgodnie z art. 30 ust. 1 o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...], stanowiące podstawę skreślenia go z listy adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] zostało uznane z dniem [...] września 2014 r. za niebyłe.
Minister Sprawiedliwości zważył, co następuje
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 65 ustawy Prawo o adwokaturze, na listę adwokatów może być wpisany ten, kto:
- 1) jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata;
- 2) korzysta w pełni z praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych;
- 3) ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;
- 4) odbył w Rzeczypospolitej Polskiej aplikację adwokacką i złożył egzamin adwokacki.
Wyjątki od tej zasady, wyłącznie w zakresie pkt 4, zostały określone w art. 66 ust. 1 i 2.
Z kolei art. 72 pkt 7 Prawa o adwokaturze przewiduje obowiązek skreślenia adwokata z listy w wypadku utraty z mocy wyroku sądowego praw publicznych lub prawa wykonywania zawodu. Natomiast art. 73 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 993) stanowi m. in., iż osoba skreślona z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 7 podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, jeżeli spełnia wymagania określone w art.
65. Jednak w ust. 2 cyt. artykułu został zawarty przepis szczególny stanowiący, iż w wypadku gdy taka osoba przez co najmniej 10 lat nie wykonywała zawodu adwokata, podlega ponownemu wpisowi na listę adwokatów po złożeniu egzaminu adwokackiego, chyba że spełnia warunki ubiegania się o wpis bez egzaminu, określone w art. 66 ust. 1 ustawy.
W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, opisana w art. 73 ust. 1 i 2 Prawa o adwokaturze.
Na podstawie akt osobowych wnioskodawcy z Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] ustalono, że pan T. S. spełnia przesłanki formalne, określone w art. 65 Prawa o adwokaturze, w szczególności przesłankę odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego.
Po odbyciu aplikacji adwokackiej i złożeniu egzaminu adwokackiego uchwałą Rady Adwokackiej w [...] dnia [...] kwietnia 1954 r. wnioskodawca został wpisany na listę adwokatów, po czym wykonywał zawód adwokata w zespole adwokackim do [...] maja 1962 r., a następnie pracował jako radca prawny do 1991 r., kiedy to przeszedł na emeryturę.
W związku z prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt [...], stwierdzającym złożenie przez pana T. S. niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] w dniu [...] maja 2005 r. zarządził skreślenie pana T. S. z listy adwokatów Izby Adwokackiej w [...]. Wyrok stanowiący podstawę wskazanej czynności materialno-technicznej uprawomocnił się [...] września 2004 r.
Skutki prawomocnego orzeczenia o stwierdzeniu niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego należało oceniać według art. 30 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne. Przepis ten w ust. 2 stanowi, że prawomocne orzeczenie Sądu stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia powoduje utratę zajmowanego stanowiska lub funkcji, do których pełnienia wymagane są cechy określone w ust.
1. W odniesieniu do adwokatów oznaczało to utratę prawa wykonywania zawodu ex lege z chwilą uprawomocnienia się tego orzeczenia, a nie z chwilą podjęcia przez okręgową radę adwokacką uchwały o skreśleniu adwokata (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2000 r., OSNKW 2000/7-8/76).
Aktualnie ocena skutków, jakie wywiera prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia jest tożsama.
Z art. 30 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne, utrzymanego w mocy przez art. 66 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388, z późn. zm.) wynika bowiem, że po upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia orzeczenia Sądu stwierdzającego fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia, oświadczenie uznaje się za niebyłe, o czym stanowi zdanie drugie ustępu 1 powołanego przepisu.
Jednocześnie z ust. 2 wynika, że prawomocne orzeczenie Sądu stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia powoduje utratę zajmowanego stanowiska lub funkcji, do których pełnienia wymagane są cechy określone w ust. 1, czyli nieskazitelność charakteru, nieposzlakowana opinia, nienaganna opinia, dobra opinia obywatelska bądź przestrzeganie podstawowych zasad moralnych.
W konsekwencji nakazu ustawowego następowała okoliczność, określona w art. 72 pkt 7 Prawa o adwokaturze, powodująca obowiązek skreślenia adwokata z listy w związku z utratą prawa wykonywania zawodu, co miało miejsce w przypadku pana T. S..
Podsumowując, pan T. S. został skreślony z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 7 i od dnia prawomocnej utraty funkcji adwokata przez 10 lat nie wykonywał tego zawodu. Ponieważ jednak pan T. S. spełnia wymagania określone w art. 65 Prawa o adwokaturze, a utrata funkcji z mocy prawa została uznana za niebyłą, zatem na swój wniosek podlega on ponownemu wpisowi na listę. Jest to jednak uwarunkowane uprzednim złożeniem ponownego egzaminu adwokackiego, zgodnie z wymogiem art. 73 ust. 2 ustawy.
Jednocześnie pan T. S. nie spełnia warunków ubiegania się o wpis bez egzaminu, określonych w art. 66 ust. 1 ustawy, a więc nie ma podstaw prawnych do jego wpisu na listę adwokatów bez złożonego ponownie z wynikiem pozytywnym egzaminu zawodowego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie wpisu pana T. S. na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...], jako zgodną z prawem.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył pan T. S. – skarżący.
W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej z [...] lutego 2015 r. i Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że organy adwokatury uznały, iż aby uzyskać wpis na listę adwokatów konieczne jest odbycie przez skarżącego aplikacji adwokackiej i zdanie egzaminu. Minister Sprawiedliwości wskazał natomiast, że w celu uzyskania wpisu na listę adwokatów winien zdać egzamin. Wszystkie organy wskazały, że nie ma do skarżącego zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze. Skarżący nie zgadza się z powyższym i podkreśla, że z art. 66 ust. 1 pkt 3 wynika, że wymogu złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, które wykonywały zawód radcy prawnego. Skarżący wskazuje, że zawód taki wykonywał przez blisko 40 lat.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), nazywana dalej jako p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów.
Skład orzekający w niniejszej sprawie co do zasady podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że na listę adwokatów może być wpisany ten, kto spełnia warunki wymienione w art. 65 ustawy prawo o adwokaturze. Odstępstwa od pkt 4 art. 65 zostały określone w art. 66 ust. 1 i 2.
W niniejszej sprawie skarżący został skreślony z listy adwokatów na skutek prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., który uznał, że skarżący złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Wyrok uprawomocnił się [...] września 2004 r. Skreślenie nastąpiło na mocy art. 72 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo o adwokaturze.
Skarżący jako podstawę wniosku o ponowny wpis na listę adwokatów skarżący wskazał art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r., Nr 42. poz. 428). Przepis powyższy z jednej strony przyjmuje, iż prawomocne orzeczenie Sądu, stwierdzające fakt złożenia przez osobę lustrowaną niezgodnego z prawdą oświadczenia, jest równoznaczne z utratą kwalifikacji moralnych niezbędnych do zajmowania funkcji publicznych określanych w odpowiednich ustawach jako: nieskazitelność charakteru, nieposzlakowana opinia, nienaganna opinia, dobra opinia obywatelska bądź przestrzeganie podstawowych zasad moralnych, z drugiej zaś strony nakazuje uznać orzeczenie Sądu za niebyłe po upływie 10 lat od dnia jego uprawomocnienia.
W niniejszej sprawie w dacie złożenia wniosku upłynęło 10 lat od uprawomocnienia się wyroku Sądu Apelacyjnego.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze osoba skreślona z listy adwokatów między innymi z przyczyn, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 7 (przypadek niniejszy) podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 65 z uwzględnieniem art. 82 ust.
2. Natomiast ust. 2 tego przepisu wskazuje, że jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, przez co najmniej 10 lat nie wykonywała zawodu podlega ponownemu wpisowi na listę adwokatów po złożeniu egzaminu adwokackiego. Obowiązku złożenia egzaminu nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 66 ust. 1.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Minister Sprawiedliwości wskazał, jak już wyżej wspomniano, że skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 65 ustawy prawo o adwokaturze pkt 4, gdyż w ocenie organu z uwagi na treść art. 73 ust. 2 ustawy prawo o adwokaturze winien zdać egzamin adwokacki, gdyż przez 10 lat nie wykonywał zawodu.
Minister Sprawiedliwości stwierdził jednocześnie, że art. 66 ust. 1 prawa o adwokaturze nie ma do niego zastosowania. Organ nie wyjaśnił jednak dlaczego przepis art. 66 ust. 1 a w szczególności pkt 3 prawa o adwokaturze nie ma zastosowania do skarżącego. Brak uzasadnienia niemożliwości zastosowania w niniejszej sprawie powyższego przepisu powoduje, że skontrolowanie decyzji przez Sąd w tym zakresie jest niemożliwe.
Zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Obowiązek uzasadnienia decyzji wiąże się zwykle z zasadą przekonywania (art. 10 k.p.a.) oraz wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli. Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, przy czym organ winien dokonać wykładni tych przepisów i wyjaśnić ewentualnie dlaczego w jego ocenie przepisy nie mają w sprawie zastosowania.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwić stronie, a także sądowi, zapoznanie się z tokiem rozumowania organu, a także motywami, które przesądziły o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) organ administracji obowiązany jest bowiem do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie składu orzekającego zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana gdy organ, tak jak w niniejszej sprawie w sposób autorytarny wskaże jedynie na przepis, który w jego ocenie nie ma zastosowania do skarżącego.
Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości pominął, dlaczego w jego ocenie skarżący nie spełnia warunków ubiegania się o wpis na listę adwokatów bez egzaminu określonych w art. 66 ust. 1 prawa o adwokaturze. Z art. 73 ust. 2 ustawy prawo o adwokaturze wynika bowiem, że obowiązku złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że z art. 66 ust. 1 pkt 3 wynika, że wymogu odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, które wykonywały zawód radcy prawnego. Minister Sprawiedliwości na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że skarżący do 1991 r. pracował jako radca prawny. Tak więc niezrozumiałym dla Sądu jest odmowa zastosowania wobec skarżącego przepisu art. 66 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze.
Nie przesądzając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, Sąd wskazuje, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyjaśni, dlaczego zastosuje bądź odmówi zastosowania wobec skarżącego art. 66 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze, gdyż to właśnie uzasadnienie decyzji administracyjnej ma objaśnić stronie tok rozumowania prowadzący do zastosowania bądź odmowy zastosowania przepisu w sprawie o określonym stanie faktycznym.
Konsekwencją tego rozumowania jest bowiem wydanie przez organ rozstrzygnięcia odpowiadającego normie prawnej zawartej w danym przepisie ustawy. Konkretyzacja prawa dokonuje się bowiem w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej, a uzasadnieniu decyzji służy wskazanie motywów, jakimi kierowały się organy przy załatwieniu tej sprawy administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, iż w niniejszej sprawie naruszono art. 8, 11, 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i dlatego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości.