Uzasadnienie
Rozpoznając w trybie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., wniosek skarżącego o uzupełnienie wydanego w sprawie postanowienia z dnia 5 lipca 2005 r., w części dotyczącej kosztów postępowania poprzez ich zasądzenie na rzecz skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ten wniosek za zasługujący na uwzględnienie.
Powodem złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było oczywiście błędne pouczenie skarżącego przez Krajową Radę Radców Prawnych, że od uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], wydanej w I instancji, przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast należało pouczyć skarżącego o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Dopiero wyczerpanie tego trybu otwierało skarżącemu drogę do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zważywszy na charakter korporacyjny samorządu radcowskiego, zrzeszającego przedstawicieli zawodu prawniczego, od których wymaga się posiadania elementarnej wiedzy w przedmiocie trybu zaskarżania jej uchwał, błędne pouczenie o trybie zaskarżenia spornej uchwały należy ocenić jako niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie Krajowej Rady Radców Prawnych w świetle przepisu art. 208 p.p.s.a.
Stosownie do art. 208 p.p.s.a. niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.
W tym stanie postanowiono jak w sentencji. Postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym i w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 i art. 157 § 2 i 3 powołanej ustawy).