Uzasadnienie
Dnia 3 listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata P. S. w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od uchwały w przedmiocie zawieszenia w czynnościach zawodowych adwokata.
We wniosku skarżący wskazał, iż nie posiada żadnych nieruchomości ani zasobów pieniężnych.
Zarządzeniem z dnia 29 listopada 2011 r. referendarz sądowych pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw zarzucając nierozpoznanie okoliczności, jakie wynikają dla niego "oraz dla Rzeczypospolitej Polskiej z przesłanki branej pod uwagę z urzędu". Wskazał ponadto, iż od dnia 8 lutego 2008 r. jest pozbawiony podstaw utrzymania, które wynikają z prawa do wykonywania zawodu, zaś wobec jego osoby zostało "pogwałcone prawo do życia".
Zarządzeniem z dnia 1 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wskazanie, czy jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, nadesłanie rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy oraz nadesłanie informacji o wysokości koniecznych miesięcznych wydatków wraz z dokumentami je potwierdzającymi.
Dnia 29 marca 2012 wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym skarżący ponownie wskazał na naruszenia jego praw, jednakże nie wykonał wezwania i nie nadesłał wskazanych informacji i dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przechodząc do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy należy zauważyć, iż w myśl z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w tym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319). Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy ma zatem obowiązek wykazania, że spełnione zostały przesłanki do przyznania jej tego prawa we wnioskowanym zakresie.
Biorąc pod uwagę fakt, iż skarżący, mimo wezwania Sądu, nie przesłał żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Brak było zatem możliwości ustalenia, czy wypełnia przesłanki art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, iż sąd administracyjny orzeka o przyznaniu prawa pomocy jedynie na wniosek strony, a zatem to w jej interesie jest przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających ten wniosek. W przeciwnym razie wnioskodawca musi liczyć się z negatywnymi dla siebie konsekwencjami, w postaci odmowy przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.