Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W myśl § 2 tego przepisu sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09).
Przy sporządzaniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu z dnia z dnia 9 lipca 2019 r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej poprzez wpisanie niewłaściwego organu, który wydał zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie.
Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że organem, którego rozstrzygnięcie zaskarżono jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Dokonane sprostowanie nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia..