Uzasadnienie
Skarżący – V. S.A. z siedzibą w Gliwicach - wniósł skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym [...] linii kablowych [...].
Pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. strona skarżąca, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) wniosła o cofnięcie skargi. Dodatkowo wskazała, że Generalny
Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zezwolił na lokalizację w omawianym pasie drogowym linii kablowych [...], w związku z czym postępowanie jest bezprzedmiotowe. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca wskazała, iż miała słuszność wnosząc skargę, która w istocie w całości została uwzględniona poprzez wydanie nowej decyzji, w związku z czym zastosowanie będzie miał art. 201 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r., powołując się na art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zwrócono stronie skarżącej kwotę 250 zł tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego.
Pismem z dnia 5 lipca 2010 r. strona skarżąca wniosła o uzupełnienie ww. postanowienia z dnia 16 czerwca 2010 r. w zakresie rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca wskazała, iż "..organ uwzględniając w całości powtórnie wniesiony wniosek, dokonał weryfikacji, rewizji uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. - uznając jej niesłuszność. Oznacza to, że organ ten de facto uwzględnił skargę w całości w świetle art. 54 § 3 ppsa....". Strona skarżąca ponownie wskazała, iż w związku z powyższym w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 201 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. cofnęła skargę, powołując się na art. 60 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W związku z powyższym Sąd, uznając iż cofnięcie przedmiotowej skargi nie wywoła wspomnianych skutków, które powodowałyby nieskuteczność żądania strony, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, powołując się na art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Dodatkowo zwrócono skarżącej kwotę 250 zł złotych tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego, stosując art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.
Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o uzupełnienie ww. postanowienia w zakresie kosztów postępowania wskazać należy, iż strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika cofnęła skargę powołując się na art. 60 p.p.s.a. Wniosek o cofnięcie skargi wiąże Sąd, który nie znajdując okoliczności uznających cofnięcie skargi za niedopuszczalne, postanowieniem z dnia 16 czerwca umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 zwrócił stronie połowę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Strona skarżąca zarówno w piśmie cofającym skargę, jak i we wniosku o uzupełnienie postanowienia wskazuje, iż wydanie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. stanowi uwzględnienie przedmiotowej skargi w trybie art. 54 § 3 p.ps.a. i należałoby zastosować art. 201 p.p.s.a. zasądzając od organu koszty postępowania.
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W myśl art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 201 § 1, p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania.
W sprawie niniejszej ww. przepisy nie mogły mieć zastosowania, albowiem strona skarżąca cofnęła skargę, wiążąc tym Sąd, który w związku z tym nie był zobligowany do badania, czy postępowanie jest bezprzedmiotowe ze względu uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 p.ps.a.. Dodatkowo nadmienić należy, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczyła wniosku strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2009 r., natomiast powoływana przez stronę skarżącą decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2009 r. stanowiła rozstrzygnięcie wniosku strony z dnia [...] listopada 2009 r. Decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczyła odrębnego postępowania administracyjnego wszczętego przez stronę i jako taka nie mogła stanowić uwzględnienia przedmiotowej skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd wydając postanowienie z dnia 16 czerwca 2010 r. nie mógł zastosować art. 201 § 1 p.p.s.a. i zasądzić od organu zwrotu kosztów postępowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 § p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.