Uzasadnienie
Skarżący – B. C., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Zarządzeniem z 12 sierpnia 2015 r. (k. 9 akt) Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 1483 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało przesłane na adres wskazany przez skarżącego w skardze i uznane za doręczone mu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., z dniem 25 września 2009 r. (k. 11 akt)
Sąd postanowieniem z 28 października 2015 r. (k. 13 akt) odrzucił ww. skargę, bowiem stwierdził, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem skarżący odebrał osobiście pod adresem wskazanym w skardze 10 listopada 2015 r. (k. 19)
Pismem z 16 listopada 2015 r. nadanym w tym samym dniu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że w okresie od 19 lipca 2015 r. do 27 września 2015 r. przebywał za granicą w S. Podróżował po niej samochodem i nie jest wstanie przedłożyć dowodu w postaci biletów, jednak dokonywał transakcji, które potwierdzają fakt przebywania poza Polską. Na potwierdzenie faktu nieobecności w ww. okresie w Polsce skarżący załączył wydruk historii transakcji karty kredytowej za okres od 1 sierpnia 2015 r. do 30 września 2015 r., z którego wynika że od 1 sierpnia 2015 r. do 26 września 2015 r. skarżący dokonywał płatności kartą w S. i D. Wraz z wnioskiem skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd przystępując do rozpoznania niniejszego wniosku na wstępie obowiązany jest zbadać dopuszczalność oraz terminowość i tryb jego złożenia.
Badając kwestię dopuszczalności na wstępie należy przypomnieć, że termin do uiszczenia wpisu od skargi (w niniejszej sprawie 7 dni) jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy zarządzenie Sądu, wzywające do uiszczenia wpisu od skargi zostało przez Sąd uznane za doręczone skarżącemu, w trybie zastępczym, 25 września 2015 r. Zatem skarżący obowiązany był uiścić wpis w siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był 26 września 2015 r., a ostatnim 2 października 2015 r. Zgodnie z aktami wpis od skargi nie został uiszczony w powyższym terminie, dlatego też skarga została przez Sąd ostatecznie odrzucona.
Wobec tego Sąd stwierdza, że skarżący uprawniony był wnosić o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, gdyż terminowi tym uchybił, w konsekwencji wniosek jest dopuszczalny.
Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd ustalił, że został on nadany na adres właściwego Sądu dnia 16 listopada 2015 r., tj. w otwartym terminie 7 dni od otrzymania postanowienia odrzucającego skargę (z.p.o. k. 20 akt), z którego skarżący dowiedział się o uchybieniu ww. terminowi. Sąd przyjął więc, że wniosek ów został złożony w prawidłowym trybie i terminie.
Jednocześnie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została dokonana czynność procesowa w postaci złożenia wniosku o przyznanie pomocy, alternatywna wobec obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 15 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1888/14). Sąd stwierdził, że skarżący tym samym uczynił zadość wymogowi z art. 87 § 4 p.p.s.a. – tj. równocześnie z wniesieniem wniosku, dokonał czynności o przywrócenie terminu której wnosi.
Sąd przystępując do rozpoznania wniosku na wstępie wyjaśnienia, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), bądź nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127). Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że niniejszy wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący wyjeżdżając za granicę - na okres 2 miesięcy – winien był poinformować o tym Sąd, ewentualnie ustanowić osobę upoważnioną do odbioru poczty w jego imieniu na terenie kraju (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2015 r. w sprawie o sygn. I OZ 1299/15). Niepodjęcie działań zabezpieczających właściwe wykonanie ciążących na nim obowiązków obciążą skarżącego i wyłącza możliwość przyjęcia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, wobec nie poinformowania Sądu o zmianie miejsca pobytu wysłano na adres podany w skardze. Wezwanie doręczono w trybie art. 73 p.p.s.a. Doręczenie to było skuteczne i wywołało wszelkie skutki przewidziane w przepisach. W świetle powyższego nie można przyjąć, że skarżący podjął zdziałania wyłączające jego winę w uchybieniu terminu.
Zarówno z dokumentów nadesłanych przy wniosku o przywrócenie terminu jak i z treści samego wniosku wynika, że skarżący w okresie od 1 sierpnia 2015 r. do 26 września 2015 r. przebywał za granicą w S. i D. Okoliczności te zostały uprawdopodobnione przez nadesłanie wydruku z historii transakcji. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi było w okresie pobytu skarżącego za granicą dwukrotnie awizowane tj. 11 września 2015 r. oraz 21 września 2015 r., a następnie 26 września 2015 r. przesyłkę zwrócono do Sądu. Skarżący wykazał zatem, że nie mógł w terminie wykonać zarządzenia Sądu z 12 sierpnia 2015 r.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.