Uzasadnienie
A. D. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem, którego adresatem był ojciec skarżącego T. D., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], ustalającej, że T. D. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 30 września 2011 r.
Do skargi A. D. załączył kopię odpisu skróconego aktu zgonu T. D. wystawionego przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w P., z którego wynika, iż T. D. zmarł w dniu 24 maja 2013 r. w P..
W uzasadnieniu skargi A. D. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, w myśl którego ojciec skarżącego mógł swobodnie wysyłać korespondencję, wskazując, iż jego ojciec z powodu choroby [...] znajdował się w stanie wymagającym bezpośredniej pieczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 724/13 ze skargi T. D. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...], które jest przedmiotem zaskarżenia również w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 września 2013 roku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w związku ze śmiercią T. D.. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Zaskarżonym postanowieniem Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ustalającej, że T. D. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Postępowanie administracyjne dotyczy więc ustalenia okoliczności związanych wyłącznie z osobą skarżącego, który winien mieć możliwość dokładnego wskazania na jego zdaniem istotne zdarzenia, mające wpływ na ukształtowanie jego sytuacji prawnej.
Jest to tym bardziej istotne, że w orzecznictwie akcentuje się wyraźnie, że w toku takiego postępowania organ powinien zawsze brać pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, które pozwolą na ustalenie faktycznej sytuacji zainteresowanego. Rozstrzygnięcie organu zapadłe we wskazanym powyżej przedmiocie związane jest zatem wyłącznie z osobą T. D., kształtuje tylko jego indywidualną sytuację i nie dotyczy interesu prawnego innych osób. Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w toku postępowania administracyjnego, którego przedmiot jest ściśle związany z osobą, której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłego i jako nie podlegający dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzi na jego następców prawnych.
W tym kontekście skarga A. D. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...], którego adresatem był ojciec skarżącego T. D., podlega odrzuceniu z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a bezczynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przytoczyć w tym przedmiocie należy rozważania poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. (II GSK 662/10), gdzie wskazano miedzy innymi, że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio (wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998 r., II SA 1351/98).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż adresatem zaskarżonego postanowienia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 roku nr[...], był ojciec skarżącego T. D. a zapadło ono w ramach postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie, czy T. D. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Postępowanie to odnosi się zarazem wyłącznie do okoliczności związanych tylko z osobą T. D.. Brak jest tym samym związku między zaskarżonym przez A. D. rozstrzygnięciem organu w powyższym zakresie a chronionym przez przepisy prawa materialnego jego własnym, indywidualnym interesem prawnym. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego A. D. żadnego obowiązku ani też nie przyznaje mu żadnych uprawnień.
Również w cytowanym postanowieniu z dnia 16 września 2013 roku umarzającym postępowanie ze skargi T. D. Sąd podkreślił, iż nie było możliwe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na niemożność zaistnienia przesłanki określonej w art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – tj. zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego.
W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż A. D. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 roku nr[...], którego adresatem był ojciec skarżącego T. D.. Zgodnie natomiast z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem odrzucenie skargi jest możliwe w przypadku oczywistego braku interesu prawnego po stronie skarżącego, co w ocenie Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. podlega odrzuceniu.