Uzasadnienie
T. sp. z o.o. z siedzibą w K., pismem z dnia 17 stycznia 2011 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 429/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. sp. z o.o. w K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., uznając ją za przedwczesną.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W wyniku rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 września 2011 r. sygn. akt II GSK 1761/11 uchylił zaskarżone postanowienie. NSA w wydanym orzeczeniu wskazał, że niedopuszczalnym było wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi bez uprzedniego rozpoznana wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia i bez podjęcia czynności sprawdzających prawidłowość doręczenia odpisu ostatecznej decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest dopuszczalne wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a).
W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu.
Z treści wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wynika, iż skarżąca spółka o fakcie wydania decyzji przez organ II instancji - Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., dowiedziała się w dniu 10 stycznia 2011 r. podczas przeglądania akt administracyjnych, przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika w siedzibie organu.
Wnosząc, zatem skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w dniu 17 stycznia 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, k. 16 akt sądowych) uznać należało, iż T. sp. z o.o. dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - wymogów wynikających z art. 87 p.p.s.a.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. została prawidłowo zaadresowana, zgodnie udzielonym pełnomocnictwem. Organ zaadresował przesyłkę ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Spółki na jej adres tj. "T." sp. z o.o., ul. N. [...], ([...]) K., reprezentowana przez P. O., ul. N. [...], [...] K..
Korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. została zwrócona do organu z adnotacją "adresat nieznany", "proszę podać nazwę firmy", na kopercie nie ma wzmianki odnośnie awizowania przesyłki. Podnieść należy, że sposób postępowania w sytuacji niemożności doręczenia pisma adresatowi określa przepis art. 44 kpa, który wprowadza nakaz podwójnego awizowania przesyłki. Tryb ten ma zastosowanie, niezależnie od tego jaka była przyczyna nieobecności adresata. Ustalenie, że "adresat nieznany", "proszę podać nazwę firmy", nie zwalniało osoby dokonującej doręczenia, od dopełnienia obowiązku awizowania przesyłki.
Należy wskazać, iż adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się z tym w zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Zakaz wyciągania negatywnych dla strony postępowania konsekwencji błędów Oranu znajduje również uzasadnienie w podstawowych zasadach postępowania administracyjnego – zasadzie uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), zasadzie pogłębiania zaufania (art. 8), zasadzie informowania (art. 9). Błędy popełnione przy doręczaniu decyzji nie mogą w tej sytuacji obciążać skarżącego (vide: Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 515/09 z dnia 10 listopada 2009 r.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.