Uzasadnienie
Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "GIF", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2019 poz. 499), dalej "u.p.f." lub "ustawa Prawo farmaceutyczne" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096), dalej "k.p.a", po rozpatrzeniu odwołania spółki A. spółki z o.o. z siedzibą w B. (dalej "spółka" "przedsiębiorca" lub "skarżąca"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. (dalej "WIF", "organ I instancji") z dnia [...] września 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 24 czerwca 2019 r. inspektor WIF w B. sporządził notatkę służbową z informacją, że w przedsionku apteki o nazwie A. w B. przy ul. [...], znajdują się plakaty:
- 1) informujące o rabatach na kosmetyki oraz
- 2) informujące, że apteka zrealizuje każdą receptę do 24h, a także, że na drzwiach do apteki umieszczone są naklejki o następującej treści:
- 1) tu odbierzesz zamówienia ww. [...]pl
- 2) masz pytanie? Zadzwoń! [...].
Do notatki służbowej została dołączona dokumentacja fotograficzna.
Pismem z dnia 25 czerwca 2019 r., WIF w B. wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień w sprawie.
W odpowiedzi, przedsiębiorca wyjaśnił, że plakat z informacją o rabatach na kosmetyki zawiera dozwoloną reklamę asortymentu dostępnego w aptece. Z kolei plakat z informacją, że apteka zrealizuje każdą receptę do 24h zawiera wyłącznie treści o charakterze informacyjnym. Nie zawiera żadnych treści o charakterze reklamowym, w szczególności mających charakter zachęty, czy perswazji do skorzystania z usług ww. apteki ogólnodostępnej.
Natomiast w piśmie z dnia 25 lipca 2019 r. przedsiębiorca wskazał, że ceny promocyjne na kosmetyki obowiązywały od 1 do 30 czerwca 2019 r., a plakat z informacją o gwarancji realizacji recepty do 24h nadal znajduje się w przedsionku apteki. Poinformowano przy tym, że decyzje o wywieszeniu plakatów podjął Zarząd spółki.
Organ I instancji zakończył prowadzone postępowanie decyzją z dnia [...] września 2019 r., którą:
- I. stwierdził naruszenie przez spółkę zakazu, o którym mowa w art. 94a u.p.f. poprzez umieszczenie w przedsionku apteki plakatu z informacją o rabatach na kosmetyki w terminie 1 - 30 czerwca 2019 r. i umorzył postępowanie w ww. zakresie, ll. nakazał przedsiębiorcy zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie A., położonej w B. przy ul. [...], poprzez umieszczenie w przedsionku apteki plakatu z informacją, że apteka zrealizuje każdą receptę do 24h;
lll. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za prowadzenie reklamy wskazanej w punkcie I i ll;
lV. nakazowi zawartemu w punkcie ll, nadal rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku wniesionego przez spółkę odwołania, GIF utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał za bezsporne oraz udowodnione, że spółka prowadziła reklamę apteki, czym naruszyła zakaz z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.
Zdaniem GIF opisane w decyzji działania reklamowe prowadzone przez stronę zachęcały konsumentów do zapoznania się z ofertą apteki o nazwie A.i skorzystania z jej usług.
Następnie - w związku z art. 129b ust. 2 u.p.f. - organ wyjaśnił, że na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności:
- 1) okres prowadzenia reklamy, tj.:
- - prowadzenie reklamy za pośrednictwem plakatu z informacją o rabatach na kosmetyki miało miejsce od 1 czerwca do 30 czerwca 2019 r.;
- - prowadzenie reklamy za pośrednictwem plakatu z informacją, że apteka zrealizuje każdą receptę do 24h miało miejsce od kwietnia 2018 r.; strona do chwili wydania przez organ decyzji nie poinformowała o jej zaprzestaniu;
- 2) przedmiotem postępowania było promowanie ww. placówki ochrony zdrowia za pośrednictwem plakatów reklamowych;
- 3) postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy jednej apteki;
- 4) strona nie była uprzednio karana za naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne;
- 5) kara służyć ma zapobiegnięciu ponownego naruszenia przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności, przez co musi być dotkliwa, a jednocześnie możliwa do spełnienia;
- 6) od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej, w szczególności art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.
Na decyzję GIF spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 94a ust. 1, 2, 3 i 4 u.p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spółka prowadziła niedozwoloną reklamę apteki. Decyzji zarzucono również naruszenie art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1 i 2 u.p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w każdym razie polegające na nałożeniu kary pieniężnej w nadmiernej wysokości, a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a.
Mając na uwadze podniesione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli wydanych w sprawie decyzji według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających w niniejszej sprawie nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Art. 94a ust. 1 u.p.f. jednoznacznie stanowi, że "zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności". Zdanie 2 mówi, iż nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.
Wprowadzenie art. 94a ust. 1 u.p.f. do ustawy Prawo farmaceutyczne nastąpiło w wykonaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2004/27/WE), zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Polska przystępując do Unii Europejskiej na mocy Traktatu zwanego Traktatem Ateńskim (Dz. U. UE z 2003 r. L 236, poz. 17 ze zm.) od dnia przystąpienia jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot (...) przed dniem przystąpienia, jak również stała się adresatem dyrektyw i decyzji w rozumieniu art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z 25.3.1957 r. (wersja skonsolidowana Dz. U. WE z 2002 r. C 325 ze zm.). Każde Państwo członkowskie, do którego kierowana jest dyrektywa zobowiązane jest do jej wykonania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego oraz przestrzegania, zgodnie z celami ustawodawcy wspólnotowego.
Przepis art. 94a został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 492) w konsekwencji implementacji m.in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2004/27/WE), zmieniającej w/w dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.
Art. 94a został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz.U.2011.122.696) i aktualnie zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz – co istotne - ich działalności. Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy działalności aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Z zakresu pojęcia reklamy apteki wyłączono jedynie informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Powyższe zmiany uzasadniano koniecznością zwiększenia ochrony pacjentów oraz finansów publicznych przed negatywnymi skutkami reklamy aptek, wskazując, że "cele przedsiębiorców prowadzących apteki, w tym dążenie do maksymalizacji zysku, muszą być podporządkowane wymogom wynikającym z konieczności ochrony zdrowia pacjentów" (uzasadnienie do projektu w/w nowelizacji, druk sejmowy VI.3491).
Podobnie reklamę zdefiniowano w art. 2 dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 376, s. 21), w którym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań.
Do koncepcji szerokiego zakresu pojęcia reklamy produktu leczniczego, analogicznie stosowanego w odniesieniu do reklamy apteki, przychylił się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując uregulowania dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz. Urz. WE L 311 z 28.11.2001, s. 67), zmienionej w szczególności (w zakresie reklamy) dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (Dz. Urz. UE L 136 z 30.04.2004, s.
34) w wyroku z dnia 5 maja 2011 r., sygn. C-316/09 (opubl. www.eur-lex.europa.eu). Stwierdził w nim, że szerokie pojmowanie reklamy jest potwierdzone zasadniczym celem dyrektywy 2001/83, który leży w ochronie zdrowia publicznego. W ocenie TSUE podstawową charakterystyczną cechą reklamy jest cel przekazu. Stanowi on decydujące kryterium dla celów odróżnienia reklamy od zwykłej informacji. Zatem nawet przekazy zawierające jedynie obiektywne informacje mogą zostać uznane za reklamę, o ile przekaz jest ukierunkowany na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych. Natomiast wskazanie czysto informacyjne bez zamiaru zachęcania nie jest objęte zakresem przepisów dyrektywy dotyczących reklamy produktów leczniczych. Kwestię, czy rozpowszechnianie informacji jest dokonane w celu reklamowym należy rozpoznać, dokonując konkretnego badania istotnych okoliczności danego przypadku, co należy do sądu krajowego (por. także glosa aprobująca powyższy wyrok M. Świerczyńskiego, opubl. LEX/el. 2011).
Podmioty prowadzące apteki, farmaceuci prowadzący apteki, jako osoby wykonujące zawód zaufania publicznego, są objęci ustawowym zakazem reklamy działalności apteki, podobnie jak inni wykonujący wolne zawody zaufania publicznego: lekarze, adwokaci, radcowie prawni, przy czym zakaz skierowany jest do wszystkich.
Należy dodać, że już na tle wcześniejszego, mniej restryktywnego, unormowania art. 94a ust. 1 u.p.f. (Zabroniona jest reklama działalności aptek lub punktów aptecznych skierowana do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach) w orzecznictwie wyrażano stanowisko, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10).
Na tym gruncie pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., w sprawie sygn. akt II CSK 289/07 (LEX nr 341805) wyjaśniając, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. (...) Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany".
Podobne stanowisko wyraża także doktryna, np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3.
Stanowiska te dotyczą wcześniejszego, mniej restryktywnego brzmienia art. 94a u.p.f., zatem tym bardziej pozostają aktualne na gruncie nowej regulacji zawartej w art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne przewidującej, jak wyżej wskazano, całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, za jednym wyjątkiem, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Oznacza to, że zakaz z art. 94a u.p.f. został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności.
W aktualnym, na gruncie niniejszej sprawy, stanie prawnym ustawodawca - jak i poprzednio - także nie zawarł definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczynił w art. 52 ust. 1u.p.f.– w zakresie reklamy produktu leczniczego. Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych, za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (vide Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003).
Reklama jest zatem szeroko pojmowanym informowaniem potencjalnych klientów o preferencjach obowiązujących w danej aptece, co z kolei ma zachęcać potencjalnych klientów do korzystania z tej właśnie apteki. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych. Może zatem przybierać różne formy zachęcania sugerujące, że ceny produktów w niej oferowanych są inne niż ceny produktów w innych aptekach. Oznacza to, że reklamą apteki jest każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust.1 - kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, oba orzekające organy prawidłowo ustaliły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż strona prowadziła działalność reklamową apteki poprzez umieszczenie w przedsionku apteki plakatów informujących o rabatach na określone kosmetyki oraz informujących o tym, że zrealizuje każdą receptę do 24h.
W ocenie Sądu tego rodzaju działania oceniane łącznie i w powiązaniu ze sobą służą z jednej strony przyciągnięciu nowych klientów, zaś z drugiej zatrzymaniu już pozyskanych. Działania ujawnione w rozpoznawanym przypadku bez wątpienia miały za zadanie doprowadzenie do wzrostu sprzedaży w aptece. Służyły zachęcaniu klientów, do zakupu w tej właśnie aptece, poprzez pokazanie korzyści i udogodnień jakie wiążą się z odwiedzaniem tejże apteki i kupowaniem produktów właśnie w niej. Są to działania spełniające przesłanki reklamy o której mowa w art. 94 a u.p.f. nastawionym na zwrócenie uwagi klientów na tę konkretną aptekę.
Zdaniem spółki, udzielanie przez nią rabatów na kosmetyki mieści się w ramach dowolnego kształtowania cen produktów leczniczych i wyrobów medycznych.
W odniesieniu do powyższego wskazać należy, że plakat dotyczący udzielanych przez aptekę rabatów na kosmetyki wybranych marek, nie informuje wprost o cenach tych produktów tylko określa wysokość upustów obowiązujących w konkretnym okresie. W utrwalonym orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że wszelkie promocje, w tym cenowe i rabatowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018r., sygn. akt II GSK 3102/17).
Sąd podziela stanowisko, iż posłużenie się w działalności apteki informacją, że zrealizuje każdą receptę do 24h, pozwala przyjąć, że spółka stara się w taki sposób wykreować wśród pacjentów wrażenie, że jest to wyjątkowa, wyróżniająca się świadczonymi usługami placówka ochrony zdrowia, lepsza (szybsza, sprawniejsza) niż inne konkurencyjne apteki.
Reasumując, przedstawione wyżej okoliczności sprawiają, że ujawnione w sprawie działania szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji, podejmowane w aptece skarżącej, miały na celu, zachęcenie do kupna produktów w tej właśnie aptece oraz zwiększenie jej obrotów, a tym samym obrotów skarżącej, jako podmiotu prowadzącego aptekę.
Niewątpliwie przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne zakazujące reklamy aptek są przepisami, które wprowadzają ograniczenia w zakresie swobody działalności gospodarczej. Niemniej następuje to w dopuszczalnej przez Konstytucję RP formie i zakresie (art. 22 Konstytucji RP). Ustawodawca, ograniczając dopuszczalność reklamy leków i zakazując reklamy aptek, ma bowiem na uwadze ochronę zdrowia ludzkiego, kieruje się więc ważnym interesem publicznym.
W myśl art. 129b ust. 1 u.p.f. karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. W myśl ust. 2 art. 129b u.p.f. przy ustalaniu wysokości tej kary - nakładanej w drodze decyzji administracyjnej, uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Przepis art. 94a ust. 1 u.p.f. jest powiązany z sankcją z art. 129b ust. 1 u.p.f. wskazującą, że kara pieniężna jest nakładana za stwierdzone już naruszenie. Jeżeli zatem organ farmaceutyczny stwierdził, że naruszenie art. 94a ust. 1 u.p.f. miało miejsce, obowiązany był orzec karę pieniężną w granicach, co do wysokości podanej w art. 129b ust. 1 u.p.f. Przepis ten, będąc sankcją za stwierdzone naruszenie, jest konsekwencją spełnienia przesłanki z art. 94a u.p.f. o zakazie reklamy działalności aptek i nie ma żadnych przeszkód do jego zastosowania w tej samej decyzji, w której organ nakazuje zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki, jak i w przypadku, kiedy niedozwolonej reklamy strona już nie prowadzi.
Kara pieniężna jest, bowiem skutkiem naruszenia zakazu wynikającego z przepisów ustawy i nie ma związku z nakazem zaprzestania prowadzenia reklamy wydanym przez organ (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 746/14).
W ocenie Sądu nałożona w niniejszej sprawie kara pieniężna została - w zakresie jej wysokości - prawidłowo ustalona i uzasadniona, poprzez wskazanie co kierowało organami przy jej wymierzaniu (art. 129b ust. 2 u.p.f.). Należy bowiem podnieść, że - stosownie do art. 129b ust. 2 u.p.f., WIF, ustalając wysokość kary, winien brać pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów przez dany podmiot. Jak wynika ze sprawy organy szczegółowo wskazały, jakie okoliczności miały wpływ na wysokość nałożonej na skarżącą kary.
Wbrew stanowisku spółki, takie okoliczności, jak fakt, że reklama dotyczyła jednej apteki, ustalony okres prowadzenia reklamy, czy skala naruszenia zostały przez organy uwzględnione, skoro w sprawie nałożono karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, tj. znacznie poniżej maksymalnego ustawowego zagrożenia wynoszącego 50.000 zł. Organ dokonał zatem postulowanego przez spółkę miarkowania kary w indywidualnych okolicznościach sprawy.
Zdaniem Sądu, nie można też organom odmówić respektowania zasad ogólnych wyrażonych m.in. art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. Sprawę rozstrzygnięto po prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia skarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu za bezzasadne w konsekwencji, należało też uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 11 i art. 107 k.p.a. Organy - jak już Sąd wskazał - wyżej działały na podstawie przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie z opisanych względów zachodziły przesłanki do wydania w stosunku do skarżącej decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie zakazu reklamy o której mowa w art. 94a u.p.f.
Natomiast uzasadnienie decyzji wydanych w sprawie spełnia wszystkie wymogi określone w art.107 § 3 k.p.a. Stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest sformułowane w sposób zrozumiały i rzeczowy, służący realizacji zasady przekonywania o której mowa w art.11 k.p.a.
Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa, które skarżącej winno być znane, jako że prowadzi ona reglamentowaną działalność gospodarczą, "obwarowaną" wieloma zakazami.
Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.