Uzasadnienie
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Spożywczych (zwany dalej organem) zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., którym odmówił M. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej skarżącą) uchylenia postanowienia z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. wymierzył skarżącej karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu partii produktów o niewłaściwej jakości handlowej. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] czerwca 2010 r.
Od tej decyzji odwołanie wniosła skarżąca reprezentowana przez M. S. – Koordynatora Ds. Jakości. Organ wezwał skarżącą do wskazania uprawienia do reprezentacji spółki przez wyżej wymienionego, gdyż zgodnie z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego M. S. nie jest uprawniony do reprezentowania M. S.A. z siedzibą w W., bądź do podpisania odwołania przez uprawnione osoby. Z uwagi na brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie podpisów osób upoważnionych do reprezentowania spółki sprawa nie została rozpatrzona merytorycznie. Z tego powodu postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. organ uznał, że ww. decyzja uprawomocniła się dnia [...] lipca 2010 r.
Pismem z dnia [...] września 2010 r. Prezes Zarządu M. S.A. z siedziba w W., wniósł podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], stwierdzającym niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. Wskazała, że uzupełniła braki formalne odwołania w terminie wskazanym przez organ i przedstawiła dokument potwierdzający nadanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. w Urzędzie Pocztowym w O. przesyłki poleconej adresowanej do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.
Wobec tego organ uznał, że skarżąca terminowo wniosła odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Zdaniem organu data została wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jako dzień odbioru pisma Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...].
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], stwierdzającym niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], wymierzającej karą pieniężna w wysokości 9 500 złotych za wprowadzenie do obrotu przetworów zbożowych o niewłaściwej jakości handlowej.
Po wznowieniu postępowania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydał w dniu [...] grudnia 2010 r., postanowienie znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...].
Na ww. postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 409/11, stwierdził nieważność postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej uznając, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania, a następnie wydanie powtórnie postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. oznacza, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ został zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w granicach określonych we wniosku z dnia [...] września 2010 r.
W dniu [...] lipca 2012 r. organ wydał postanowienie znak: [...] odmawiające uchylenia postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., wymierzającej M. S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną. Zdaniem organu odwołanie zostało wniesione przez nieuprawnioną osobę.
Skarżąca podnosiła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu, iż odwołanie zostało wniesione przez nieuprawnioną osobę i wskazała, że niezwłocznie po wezwaniu organu złożone zostało stosowne pełnomocnictwo. Jej zdaniem organ nie podjął wystarczających działań w toku prowadzonego postępowania (stosownie do art. 7 k.p.a.), mających na celu ustalenie, jaka była wola strony w zakresie udzielonego pełnomocnictwa.
Organ zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...] utrzymał w mocy postanowienie odmawiające uchylenia postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2010 r., znak: [...].
Zdaniem organu, brak jest podstaw do uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. Wskazał, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego uprawnionymi do reprezentowania spółki są "Prezes Zarządu samodzielnie, dwóch Członków Zarządu łącznie lub Członek Zarządu łącznie z Prokurentem". M. S. nie pełni żadnej z ww. funkcji i nie jest uprawniony do reprezentowania M. S.A. z siedzibą w W.. Jego zdaniem z udzielonego w dniu [...] czerwca 2010 r. przez Prezesa Zarządu Pana S. K. pełnomocnictwa M. S. wynika, że nie był on uprawniony do reprezentowania M. S.A. z siedziba w W. przy wnoszeniu odwołania i w toku postępowania odwoławczego. Organ wskazał, że pełnomocnictwo uprawniało S. K. wyłącznie do reprezentowania spółki przed Wojewódzkim Inspektorem Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. w sprawie [...].
Organ stwierdził, że pełnomocnictwo to nie mogło być podstawą reprezentowania spółki przed Głównym Inspektorem Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, a z uwagi, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nieupoważnioną, jest ono niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu z uwagi na fakt, że brak formalny odwołania nie został uzupełniony, sprawa nie mogła być rozpatrywana merytorycznie.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w zakresie rozstrzygnięcia, co do umocowania pełnomocnika, a w szczególności jaka był rzeczywista wola stron co do reprezentacji, zgodnie z dyrektywą określoną w art. 65 k.c., szczególnie w sytuacji wskazywania i potwierdzania przez skarżącą umocowania M. S. do jej reprezentowania w postępowaniu, jak również wobec złożenia przez skarżącą oświadczenia, zatwierdzającego czynności dokonane przez jej pełnomocnika, M. S.;
- b) art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy osoba wnosząca przedmiotowe odwołanie miała legitymację do dokonania tej czynności, podczas gdy stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych może nastąpić jedynie w razie stwierdzenia braku tej legitymacji;
Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. ([...]) odmawiającego uchylenia postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2010 r. ([...]) stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r., jak również postanowienia z dnia [...] września 2010 r. ([...]), stwierdzające niedopuszczalność odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Wskazała, że postępowanie w zakresie stwierdzenia dopuszczalności czy też nie odwołania złożonego przez skarżącą w dniu [...] lipca 2010 r. i orzeczeń wydawanych przez organ w tym zakresie, było dwukrotnie rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 409/11 - gdzie wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r. stwierdzono nieważność postanowienia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...]) i sygn. akt VI SA/Wa 1442/11 - gdzie wyrokiem uchylono decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...]) z uwagi na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych orzeczeń organu.
Jej zdaniem nie rozstrzygnięta została kwestia udzielonego pełnomocnictwa, treści umocowania udzielonego M. S. przez S. K. - Prezesa Zarządu "M." S.A. z siedzibą w W.. Wskazała, że w toku sprawy wielokrotnie wskazywała, że jej wolą było udzielenie pełnomocnictwa M. S. do reprezentowania Spółki "M." S.A. z siedzibą w W. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożonej na Spółkę kary pieniężnej na podstawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych z dnia [...] czerwca 2010 r. Kolejne jej działania (składane odwołania, wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) - świadczą jednoznacznie o tym, iż nie zgadza się ona z ustaleniem organu, iż odwołanie zostało złożone przez nieuprawnioną osobę, a zatem - że M. S. (zatrudniony u skarżącej na stanowisku Koordynatora ds. Jakości, odpowiedzialnego za jakość produktów, co do której toczy się niniejsze postępowanie) był uprawniony do reprezentowania spółki w całym postępowaniu administracyjnym - dotyczącym jakości artykułów spożywczych.
We wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżąca - Spółka "M." S.A. z siedzibą w W. w imieniu i na rzecz której działa S. K. - Prezes Zarządu uprawniony do jednoosobowej reprezentacji (zgodnie z odpisem z KRS), potwierdziła czynności dokonywane przez jej pełnomocnika – M. S., co jej zdaniem skutkuje uznaniem dokonanych przez niego czynności za ważne.
Wskazała, że orzecznictwo administracyjne w tym zakresie, uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w przepisach administracyjnych, nie są kompletne, stąd też przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji, należy posiłkowo stosować zasady wskazane w kodeksie cywilnym. Uznała, że zwięzłość przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących pełnomocnictwa, wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań, co do ustanowienia pełnomocnika.
Wskazała, że orzecznictwo uznaje, iż: "świadome tolerowanie działania innej osoby jako pełnomocnika (wiedza o takim działaniu i zaniechanie sprzeciwu wobec takiego działania) stanowi konkludentne udzielenie pełnomocnictwa."
Podniosła, że celem postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 7 k.p.a. - jest załatwienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego Interesu obywateli. Bez wątpienia zatem, obowiązkiem organu jest takie prowadzenie postępowania, by określony w ustawie cel osiągnąć.
Wobec tego, w sytuacji gdy organ powziął wątpliwości, czy odwołanie zostało podpisane przez uprawnioną osobę, winien był przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające, celem ustalenia - jak to wskazuje art. 65 k.c., jaka była wola strony w zakresie udzielonego pełnomocnictwa. Tym bardziej, iż w przypadku ewentualnego braku umocowania po stronie pełnomocnika, ważność czynności mogła być sanowana przez mocodawcę w trybie art. 104 k.c.
Wykorzystanie natomiast przez organ możliwości załatwienia sprawy w znaczeniu procesowym, w oparciu o art. 134 k.p.a., będącego co do zasady ostatecznością, było w ocenie skarżącej nieprawidłowe.
Podniosła, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych w uzasadnieniu obu swoich postanowień nie odniósł się i nie rozważył kwestii woli skarżącej w zakresie umocowania M. S. do działania jako pełnomocnik w jej imieniu.
Wobec powyższego wniosła jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Głównego Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2012 r.
Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 wskazuje, że środki prawne, o których mowa w komentowanym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i 161 § 1 k.p.a.).
Skoro zwrot "w granicach sprawy, której dotyczy skarga" jest tożsamy z określeniem "w granicach danej sprawy", występującym w art. 29 ustawy o NSA, to przy ustalaniu znaczenia wspomnianego zwrotu za w pełni przydatne należy uznać orzecznictwo, jakie ukształtowało się w tym zakresie na tle art. 29 ustawy o NSA. Wskazana materia była m.in. przedmiotem wykładni w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1. W powołanej uchwale NSA stwierdził, że określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. Co do elementów określających sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym. Z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że przepis ten ma zastosowanie tylko w razie uwzględnienia skargi - podstawą do jego zastosowania jest bowiem stwierdzenie przez sąd, że nie tylko akt lub czynność bezpośrednio do sądu zaskarżone, ale także akt lub czynność poprzedzająca wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. np. wyroki NSA z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 440/05; z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 822/05; z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 678/04).
Zgodnie z powołanym przepisem Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przesłanką zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonej decyzji, ale także w aktach lub czynnościach ją poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Głównego Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2012 r. oraz postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o wznowieniu postępowania.
W ocenie Sądu z uwagi na fakt, że w obrocie prawnym pozostawało postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o wznowieniu postępowania należało wyeliminować je z tego obrotu, aby organowi i stronie umożliwić dalsze działanie.
Należy zauważyć, że zamiarem skarżącej jest próba wzruszenia decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., którą Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. wymierzył jej karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu partii produktów o niewłaściwej jakości handlowej.
Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. celem postępowania administracyjnego - jest załatwienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego Interesu obywateli. W tym stanie rzeczy ponownie rozpoznając sprawę organ winien rozważyć ten cel i ustosunkować się do kwestii pełnomocnictwa oraz zakresu umocowania udzielonego M. S. przez S. K. - Prezesa Zarządu "M." S.A. z siedziba w W.. Należy wziąć pod wagę, że w toku sprawy wielokrotnie wskazywano, że wolą Prezesa Zarządu "M." S.A. w W. było udzielenie pełnomocnictwa M. S. do reprezentowania Spółki "M." S.A. z siedziba w W. w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym nałożonej na spółkę kary pieniężnej na podstawie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych z dnia [...] czerwca 2010 r., a nie reprezentowanie osoby fizycznej, czy też Prezesa Zarządu "M." S.A. z siedzibą w W.. Badanie to należy przeprowadzić biorąc pod uwagę zajmowane stanowisko przez M. S..
Wobec tego, w sytuacji gdy organ powziął wątpliwości, czy odwołanie zostało podpisane przez uprawnioną osobę, winien był przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające, celem ustalenia jak to wskazuje art. 65 k.c. - jaka była wola strony w zakresie udzielonego pełnomocnictwa.
Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz nie przeprowadził dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na stanie faktycznym zgodnie, którym pozostają w obrocie prawnym akty.
Stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonych postanowień do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego (prawo pomocy całkowite) orzeczono na podstawie art. 242 p.p.s.a.