Uzasadnienie
G. P. (dalej tez jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, iż utrzymuje się z emerytury, z której również spłaca kredyt i nałożoną na niego karę. Z dokumentów załączonych zarówno na etapie postępowania o przyznanie prawa pomocy, jak i uprzednio w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, iż emerytura, którą otrzymuje wynosi 1612 złotych, a wysokość świadczenia rentowego otrzymywanego przez jego żonę wynosi 557,85 złotych. Skarżący wraz z żoną spłacają pożyczkę (do listopada 2015 roku), której miesięczna rata wynosi 387 złotych. Z kolei kwotę 380 złotych przeznaczają na pokrycie czynszu. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego wynika, iż saldo na rachunku bankowym skarżącego w okresie od dnia [...] marca do dnia [...] lipca br. oscylowało w granicach od kwoty 992 złotych na debecie do 1625 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie uznać należy, iż dochody skarżącego i jego żony z tytułu świadczeń emerytalnych i rentowych, przy uwzględnieniu koniecznych dla utrzymania obojga wydatków, w tym wydatków na mieszkanie i opłat rat pożyczki, nie pozwala skarżącemu na poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04).
Również wydruk z rachunku bankowego potwierdza, że w istocie skarżący wraz z żoną nie są w stanie alokować środków, z uwagi na skalę dochodu, środki te wydawane są na jej bieżące potrzeby. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.