Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej "GITD") postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 i § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") po rozpoznaniu wniosku z [...] marca 2014 r. przedsiębiorcy G. B. w K. (dalej: "Strona", "Skarżący") o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Decyzja, została doręczona Stronie, w trybie określonym w art. 43 K.p.a., 21 lutego 2014 r., wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji Strona wniosła 21 marca 2014 r., wskazując, że niedotrzymanie terminu wynikło z zapomnienia osoby wspólnie z nią zamieszkującej i odbierającej decyzję, tj. babci Strony. Przesyłka z decyzją została odnaleziona 17 marca 2014 r. i dopiero wówczas Strona mogła zapoznać się z jej treścią.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 58 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek:
- - uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku jego winy w uchybieniu terminu;
- - wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu;
- - dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;
- - dopełnienie czynności, dla której określony był termin.
Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, wskazane w art. 58 K.p.a., przesłanki nie zostały wyczerpane ponieważ Strona nie uprawdopodobniła braku winy. Skarżący nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło na skutek niezależnych od niego okoliczności.
Organ dodał, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy Strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ ponadto nie dał wiary wyjaśnieniom Strony dotyczącym odbioru decyzji przez babcię, gdyż z potwierdzenia odbioru decyzji bezsprzecznie wynika, że osobą odbierającą decyzję był M. B. W tych okolicznościach, organ uznając, że Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedotrzymaniu terminu na wniesienie odwołania, odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący, wnosząc o orzeczenie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wskazał, że niedochowanie terminu do złożenia odwołania wynikało z okoliczności, na które Skarżący nie miał żadnego wpływu i których nie dało się przewidzieć. Decyzję odebrała bowiem w Jego imieniu dorosła osoba (babcia), zamieszkująca pod tym adresem, która zobowiązała się dostarczyć przesyłkę adresatowi. Babcia jest osobą w podeszłym wieku, cierpiącą m.in. na kłopoty z koncentracją. Po odebraniu przesyłki, nieświadomie ją schowała i nie oddała adresatowi. Przesyłka z decyzją została odnaleziona dopiero 17 marca 2014 r.
Skarżący dodał, że niedochowanie terminu postępowania administracyjnego występuje również nader często po stronie organu. Niezachowanie terminu do rozpatrzenia odwołania lub wniosku przez organ nie skutkuje automatycznie uznaniem racji wnoszącego odwołanie lub składającego wniosek. Przekraczanie terminów przez organ nigdy nie jest też przez organ tłumaczone i nie wymaga zgody strony na przywrócenie terminu do wydania decyzji lub rozpatrzenia sprawy. Skarżący, powołując się na art. 7 i art. 8 K.p.a. stwierdził, że organ powinien merytorycznie rozpatrzeć sprawę. Odmowa przywrócenia terminu do złożenia odwołania pozbawia stronę i również organ, poczucia właściwej oceny i prawidłowego rozwikłania sprawy.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").
Analizując sprawę pod kątem powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych jednak względów niż podniesione w skardze.
W przedmiotowej sprawie GITD zaskarżonym postanowieniem, odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Podstawę prawną powyższej odmowy stanowił art. 58 K.p.a. i brak spełnienia przez Stronę przesłanki przywrócenia terminu w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. W niniejszej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r. została wysłana przesyłką pocztową i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, została odebrana 21 lutego 2014 r., jednak nie przez Stronę. Organ uznał, iż do doręczenia Stronie przedmiotowej decyzji doszło w trybie art. 43 K.p.a., poprzez doręczenie jej dorosłemu domownikowi. Zgodnie ze zdaniem pierwszym tego przepisu, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z podpisu widniejącego na wspomnianym, zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że decyzję odebrał M. B., choć Skarżący twierdzi, że dokonała tego babcia.
Należy jednak podkreślić, co jest istotne w niniejszej sprawie, że na podpisanym przez M. B., druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzją organu I instancji, brak jest zapisu w postaci informacji, że doręczenie następuje, jeżeli osoba odbierająca przesyłkę, podjęła się oddania pisma adresatowi. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1099/14: "(...) dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (...) Jeżeli na odwrocie poświadczenia odbioru pisma nie podkreślono, że doręczenia dokonano dorosłemu domownikowi zaznaczając lub wskazując jednocześnie, że osoba ta podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, to doręczenie nie spełnia wymogów z art. 40 § 1 ani z art. 43 k.p.a."
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie można uznać, iż decyzja I instancji została Stronie skutecznie doręczona 21 lutego 2014 r., w trybie art. 43 K.p.a. Wprawdzie Skarżący wskazał, zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i w skardze na postanowienie GITD, że decyzja została mu doręczona, jednak nastąpiło to dopiero 17 marca 20 14 r. W ocenie Sądu, od tej daty należałoby liczyć bieg terminu do wniesienia odwołania od doręczonej decyzji. Wniosek natomiast o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem, został wniesiona do organu 21 marca 2014 r., co oznacza, że został zachowany ustawowy termin unormowany w art. 129 § 2 K.p.a.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, GITD przyjmując skuteczne doręczenie Stronie decyzji I instancji 21 lutego 2014 r., w trybie art. 43 K.p.a., naruszył ten przepis w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni przedstawioną przez Sąd interpretację art. 43 K.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sąd nie orzekł o kosztach w związku z brakiem wniosku Skarżącego o ich zasądzenie.