Uzasadnienie
Pismem z 1 października 2016 r. R. P. (nazywany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2018 r. Skarżący pismem sądowym z dnia 6 marca 2018 r. został zobowiązany do przesłania, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie pomocy, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z załączonym formularzem doręczono Skarżącemu w dniu 17 marca 2018 r.
Skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Odpis zarządzenia z dnia 12 kwietnia 2018 r. doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2018 r.
Pismem z dnia 11 maja 2018 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 12 maja 2018 r.) Skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia z dnia 12 kwietnia 2018 r., wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl zaś art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.).
Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, z zastrzeżeniem, iż złożenie formularza musi nastąpić w zakreślonym siedmiodniowym terminie od dnia jego doręczenia. Pismo sądowe, do którego załączono urzędowy formularz wniosku, doręczono Skarżącemu w dniu 17 marca 2018 r. Siedmiodniowy termin na jego złożenie w Sądzie upływał z końcem dnia 26 marca 2018 r. Skarżący nie złożył żądanego dokumentu.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego zostało wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.