Uzasadnienie
T. T. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] grudnia 2007 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek T. T. o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Do wniosku załączone zostały m.in. orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do posiadania broni oraz dokumenty stanowiące o posiadaniu przez wnioskodawcę uprawnień do dysponowania bronią na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. W uzasadnieniu wniosku, strona wyjaśniła, iż w związku wieloletnim pobytem za granicą i obiegową opinią o majętności Polaków powracających ze Stanów Zjednoczonych, istnieje potrzeba ochrony jej życia i mienia. Wnioskodawca podkreślił, iż w USA posiadał pozwolenie na różne rodzaje broni, a przywiezioną broń zdeponował na lotnisku w K. Komendant Wojewódzki Policji w [...], zgodnie z dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 1999 r., o broni i amunicji, w toku postępowania administracyjnego, zobowiązał wnioskodawcę do poddania się egzaminowi sprawdzającemu wiedzę z zakresu przepisów prawa dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się bronią.
T. T. przystąpił do teoretycznej części egzaminu w dniu [...] maja 2008 r. Egzaminu tego jednak nie zdał, gdyż na 10 pytań zawartych w teście udzielił tylko 2 poprawnych odpowiedzi.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na postawie art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił wydania T. T. pozwolenia na broń palną bojową w ilości jednej sztuki do ochrony osobistej.
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż wnioskujący nie spełnił wymogu z art. 16 ustawy o broni i amunicji, w związku z uzyskaniem przez niego negatywnej oceny z egzaminu oraz nie poddaniem się egzaminowi poprawkowemu.
Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, T. T. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji niewłaściwe traktowanie oraz ograniczenie prawa do obrony koniecznej w chwili zagrożenia. Skarżący wyraził również swoją opinię, w zakresie obowiązujących w Polsce przepisów regulujących posiadanie broni, które według niego są nielogiczne i w sposób nadmierny ograniczają prawa obywatelskie. Dodatkowo podniósł, iż koszty uzyskania polskiego pozwolenia na broń w porównaniu z kosztami, jakie należy ponieść w USA są ogromne, zaś wymagania organu w zakresie znajomości przepisów prawa dotyczących obrotu bronią są według niego zbędne, gdyż wiedzę taką winien posiadać prawnik, a nie zwykły użytkownik broni.
Komendant Główny Policji, rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją z dnia [...] września 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż przyczyną odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni, była ściśle określona dyspozycja zawarta w art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, obligująca organ do odmowy wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Z przepisu, tego jasno bowiem wynika, iż osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, jest zobowiązana zdać egzamin przed Komisją powołaną przez właściwy organ Policji. Organ przytoczył również treść art. 16 ust. 2 ustawy, stanowiącego o kręgu osób, zwolnionych z przedmiotowego egzaminu, podkreślając jednocześnie, iż strona skarżąca, kryterium tego nie spełnia.
W ocenie organu odwoławczego, obowiązek zdania egzaminu, jest niezwykle istotny z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż posiadanie broni przez osoby nie znające przepisów dotyczących jej posiadania i używania, może doprowadzić do nieprawidłowego jej użycia, a w konsekwencji zagrożenia życia i zdrowia.
Dodatkowo, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ podkreślił, iż w obowiązującym polskim porządku prawnym, nie istnieje powszechna dostępność do posiadania broni.
W kwestii zarzutu strony dotyczącego nadmiernych kosztów uzyskania pozwolenia na broń, organ odwoławczy wyjaśnił, iż organy Policji nie mają żadnego wpływu na określenie wysokości opłat, gdyż zostało to uregulowane w rozporządzeniach wydanych przez właściwych w tym zakresie ministrów.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący powtórzył zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu podkreślając, iż decyzja odmawiająca mu prawa posiadania broni do zapewnienia sobie bezpieczeństwa jest wysoce niesprawiedliwa.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., nie naruszają prawa.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią.
Przepis ust. 2 art. 16 stanowi zaś, że od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.
Z brzmienia powyższych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż wydanie przez właściwy organ Policji pozwolenia na posiadanie broni (z wyjątkiem osób wymienionych w art. 16 ust.
- 2) uzależnione jest od zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią.
W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że skarżący w dniu [...] maja 2008 r. przystąpił do teoretycznej części egzaminu nie uzyskując odpowiedniej ilości punktów stanowiących o pozytywnym jego wyniku. Nie skorzystał też z możliwości przystąpienia do egzaminu poprawkowego, do czego był uprawniony zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19 poz. 241).
Organy Policji zobowiązane były w tym stanie faktycznym do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni, wobec braku spełnienia przez niego przesłanki ustawowej z art. 16 ust. 1 ustawy.
Przepis art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.
Treść powyższego przepisu wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 17 ust. 3 ww. ustawy ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie.
W sytuacji więc, gdy skarżący nie zdał egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią właściwy organ Policji był zobligowany na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a podnoszone przez skarżącego okoliczności, że przez około 18 lat posiadał w USA rożne rodzaje broni, na które miał pozwolenia oraz był członkiem różnych organizacji strzeleckich, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu.
Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń w Polsce podlega ustawodawstwu tego kraju i musi spełnić wymogi określone w przepisach prawa polskiego. Przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie przewidują zaś możliwości zwolnienia z obowiązku zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią osoby, która wykaże, że przez wiele lat posiadała pozwolenie na broń w USA oraz należała do różnych organizacji strzeleckich w tym kraju.
Jak natomiast wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) posiadanie i używanie broni palnej w Polsce stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.