Uzasadnienie
Pismem z [...] grudnia 2014 r. (złożonym osobiście w dniu [...] grudnia 2014 r. w Kancelarii Narodowego Funduszu Zdrowia) skarżący, C. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] października 2014 r., Nr [...] stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w sprawie ustalenia, że świadczeniobiorcy nie przysługuje w ramach świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych prawo do wykonywania uzupełnień protetycznych przed upływem wymaganego okresu karencji (tj. przed upływem 5 lat od daty ostatniej wykonanej pacjentowi protezy). W treści skargi skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Mówiąc o oczywistej bezzasadność skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12).
Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.)
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie doręczone zostało skarżącemu 14 października 2014 r., a zatem zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., termin jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał 13 listopada 2014 r. Skarga została złożona osobiście przez skarżącego w Centrali NFZ w dniu 5 grudnia 2014 r. Skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Powyższe, zdaniem Sądu, pozwala przyjąć, iż skarga C. P., jako złożona z uchybieniem terminu podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.
W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę C. P. oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.