Uzasadnienie
Skarżący – L. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej pośrednika nieruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 20 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego, złożony na urzędowym formularzu (PPF), o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o łącznej powierzchni 67 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 7,7 ha, dwa lokale użytkowe oraz dwie działki budowlane. Nadto skarżący podał, iż dysponuje oszczędnościami w wysokości 300 000 zł, zaznaczając jednocześnie, że naruszenie oszczędności może spowodować brak bezpieczeństwa finansowego w sytuacji ciężkiej choroby.
Skarżący wskazał, że prowadzone przez niego gospodarstwo rolne, nie przynosi dochodów, jego miesięczny dochód brutto wynosi łącznie 950 zł, w tym 500 zł z tytułu pracy na ½ etatu w biurze nieruchomości oraz 450 zł z tytułu świadczenia rentowego.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie.
W sprzeciwie na powyższe postanowienie skarżący podał, że otrzymuje bardzo niskie dochody, a koszty utrzymanie nieruchomości są wysokie. Skarżący stwierdził, że zbycie nieruchomości jest trudne lub niemożliwe oraz dodał, że posiadane przez niego oszczędności są żelazną rezerwą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów.
Po przeanalizowaniu przedstawionej przez skarżącego jego sytuacji majątkowej i finansowej Sąd uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których stanowi art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż strona nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób pozostających w ubóstwie. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe. W związku z tym, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Kluczowym elementem przy ocenie stanu majątkowego i możliwości finansowych skarżącego jest fakt posiadania przez skarżącego znacznych zasobów pieniężnych (oszczędności) w kwocie 300 000 zł, prowadzenie samodzielnie gospodarstwa domowego. Wobec powyższego skarżący nie wykazał braku możliwości pokrycia kosztów niniejszego postępowania, nadto w ocenie Sądu, skarżący jest w stanie ponieść pełne koszty sądowe, które na obecnym etapie obejmują wpis sądowy w kwocie 200 zł.
W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.