Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], [...] Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania M. F. (dalej jako: skarżący):
- 1) uchylił decyzję Komendanta Komendy Rejonowej Policji W. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie postępowanie umorzył,
- 2) uchylił powołaną wyżej decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych i w tym zakresie decyzje przekazał do ponownego rozpatrzenia,
- 3) utrzymał w mocy w pozostałej części omawianą decyzję, to jest nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek (8.000,00 zł).
Organ odwoławczy powołał się m.in. na ustalenia organu I instancji z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2006 roku. W trakcie jej poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którego kierującym był M. F. Z boku pojazdu były widoczne napisy "[...]". Na dachu pojazdu znajdował się baner na którym widniał napis: "[...]" i logo [...], a w pojeździe zamontowana była kasa rejestrująca. Skarżący okazał do kontroli dokument kierowcy pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu osób, wydany dla przedsiębiorstwa "P." Sp. z o.o., paragon fiskalny z dnia kontroli oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i numer identyfikacyjnym REGON. W oparciu o ustalenia kontroli oraz inne dowody zgromadzone w sprawie organ uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, związanym ze spółką "P." tylko umową współpracy.
Z tych względów przyjął, iż skarżący wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji, co stanowiło naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "u.t.d."). W konkluzji organ uznał za prawidłowe nałożenie kary pieniężnej na mocy art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z L.p. 2.9.1. załącznika do tej ustawy.
Co do punktu 1 decyzji, zdaniem organu brak było dowodów potwierdzających wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i dlatego w tym zakresie postępowanie umorzył.
Z kolei odnośnie punktu 2 powyższej decyzji, organ odwoławczy stwierdził konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie ewentualnego naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w tej części.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. F. Wniósł o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz naruszenia prawa procesowego, to jest art. 7, 10 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").
Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 757/08 oddalił skargę. Sąd przyjął, że według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu skarżący posiadał licencję nr [...] uprawniającą tylko do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli. Licencja ta nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była, bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób.
Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". Sąd podniósł, że ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania, której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej", zgodnie z art. 6 u.t.d.
W ocenie Sądu kontrola i przeprowadzone postępowanie wykazały bez żadnej wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenie jest skarżący - adresat zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący był związany z P. Sp. z o.o. jedynie umową o współpracy. Tak więc samoistnym przedsiębiorcą, wykonującym odpłatnie przewóz osób był skarżący. Oddalając skargę Sąd powołał się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a").
Od wyroku tego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. F. Zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
- - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt. 4 u.t.d. poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonywał transport drogowy z naruszeniem art. 5 ust 1 u.t.d. nie posiadając wymaganej prawem licencji na wykonywanie transportu drogowego, z wyłączeniem powyższego przepisu, podczas gdy powyższy przepis przewiduje, iż transport drogowy może być wykonywany na podstawie wypisu z licencji posiadanej przez przedsiębiorcę na jego rzecz (P. Sp. z o.o.) osobiście przez zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także inne niezatrudnione przez przedsiębiorcę osoby pod warunkiem osobistego świadczenia przewozu na rzecz przedsiębiorcy,
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 u.t.d., poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej przez ustawę licencji na wykonywanie transportu drogowego z wyłączeniem taksówek podczas gdy z akt postępowania wynika, iż transport drogowy był wykonywany zgodnie z art. 5 ust. pkt 4 u.t.d. na podstawie wypisu z licencji udzielonego spółce P.,
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką,
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką także rodzaj przewozu taksówkowego,
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 u.t.d. poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna,
- - naruszenie art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż skarżący był zobowiązany do posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego - podczas gdy z akt postępowania wynika, iż wykonywał transport drogowy osobiście i na rzecz P. Sp. z o.o. na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 4 u.t.d. na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 u.t.d., co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,
- - naruszenie art. 1 § 1 oraz § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu błędnego ustalenia, iż stroną postępowania jest skarżący, podczas gdy winna nią być spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 92 ust. 1 w zw. z art. 5 ust 1 u.t.d., co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,
- - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z 151 p.p.s.a. w poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż decyzję skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania, co skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 5 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ut.d., co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,
- - naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż na M. F. nałożono karę nieznaną ustawie, co skutkowało naruszeniem art. 92 ust. 1 i ust 4 w zw. z art. 5 ust. 1 u.t.d., co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,
- - w postaci naruszenia art. 1 § 1 oraz § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu błędnego ustalenia, iż umowa o współpracy zawarta pomiędzy M. F. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., nie kształtowała stosunku prawnego pomiędzy stronami w sposób z którego wynikało, iż przewóz wykonywany przez skarżącego nie jest wykonywany osobiście, ale na rzecz P. Sp. z o.o., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyłączeniem hipotezy przepisu art. 5 ust. 4 pkt 3 ut.d. w stosunku skarżącego oraz przyjęciem, iż naruszył art. 5 ust. 1 u.t.d., co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.
Podnosząc te zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Ponadto skarżący wniósł o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., przedstawiając argumentację, która w jego ocenie świadczyć miała o niekonstytucyjności tych unormowań.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 299/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego od Komendanta [...] Policji na rzecz M. F. Naczelny Sąd Administracyjny najpierw uznał za konieczne uporządkowanie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej oraz sprawy sądowoadministracyjnej. Stwierdził, że decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Rejonowy Policji W. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że kara pieniężna została nałożona za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (8000 zł), za umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (5000 zł) i za umieszczenie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych 5000 zł).
Postawę materialnoprawną decyzji stanowiły: art. 5 ust.1 oraz art. 18 ust.5 lit b -c u.t.d., przy czym pierwszy z wymienionych przepisów odnosił się do obowiązku posiadania licencji, a art. 18 ust. 5 lit b - c u.t.d. do zakazów umieszczania na pojeździe oznaczeń dotyczących przedsiębiorcy i umieszczenia na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie umorzył postępowanie administracyjne. Uchylił także decyzję w części dotyczącej naruszenia zakazu umieszczenia na dachu pojazdu urządzenia technicznego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Do sądu administracyjnego została zaskarżona ta część decyzji organu odwoławczego, która utrzymywała rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.
Zakres zaskarżenia nie budzi żadnych wątpliwości, a to oznacza, że sprawą sądowoadministracyjną została objęta decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, o której stanowi o art. 5 ust. 1 u.t.d. Poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej pozostał punkt 1 i 2 decyzji organu odwoławczego, a więc te nie zaskarżone części rozstrzygnięcia, które dotyczyły kar pieniężnych nałożonych za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 b-c u.t.d.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek skarżącego o wystąpienie przez skład orzekający z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym konstytucyjności art. 18 ust. 5 u.t.d. jako obejmujący przepisy nie mające w sprawie zastosowania, jest niezrozumiały i oczywiście bezzasadny.
Z tych samych względów Sąd kasacyjny uznał za bezzasadny zarzut dotyczący naruszenia art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. Skarżący stawiając ten zarzut podniósł, że na niego nałożono karę nieznaną ustawie, gdyż "organ zastosował zasady kary łącznej za wszystkie zbiegające się naruszenia", w sytuacji gdy zaskarżono część decyzji odnoszącą się do jednego naruszenia i jednej kary.
W obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji szereg uchybień polegających na przyjęciu błędnego stanu faktycznego. Zarzuty te oparto na różnych przepisach ustawy procesowej, w tym na art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, do których zalicza się m.in. przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd I instancji dokonując oceny legalności decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wyjaśniając podstawę rozstrzygnięcia i przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, iż "według ustaleń organów dokonanych w sprawie skarżący posiadał licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania transportu drogowego osób, którego stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli".
Dalsze rozważania Sądu I instancji dotyczyły art. 6 ust. 4 u.t.d. i prowadziły do konkluzji, iż licencja, którą posiadał skarżący uprawniała wyłącznie "do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 14 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej".
Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i stanu faktycznego przyjętego przez WSA pozostaje w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi przez organy orzekające w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu administracyjnym bowiem przyjęto, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji. Nadto zauważył, że stanowisko WSA było w tej mierze niekonsekwentne, skoro w innym fragmencie uzasadnienia podano, że "samoistnym przedsiębiorcą wykonującym odpłatnie przewóz osób był skarżący". Z akt sprawy wynika natomiast, że licencja, którą okazał skarżący podczas kontroli, a którą według WSA posiadał skarżący, była licencją wydaną dla przedsiębiorstwa "P." Sp. z o.o., przy czym Sąd przyjął, że skarżącego z tym przedsiębiorstwem łączyła jedynie umowa o współpracy. Przyjmując, że skarżący posiadał licencje uprawniającą do wykonywania transportu drogowego WSA uznał, że decyzja nakładająca karę pieniężną jest zgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się w tym, że ma ono dawać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne. Tych wymogów nie spełniało uzasadnienie wyroku objętego rozpoznawaną skargą kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie był w stanie ustalić przesłanek podjętego przez WSA orzeczenia, prześledzić operacji logicznej, którą przeprowadził Sąd stosując normy prawne w rozstrzyganej sprawie.
Brak możliwości oceny przesłanek, na których oparł się Sąd I instancji oddalając skargę, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego czyniło przedwczesnymi pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art.185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a oraz art. 205 § 2 w zw. a § 14 ust. 2 pkt 2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zajął opisane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.
Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł wytycznych co do rozstrzygnięcia przez skład ponownie rozpoznający sprawę.
Wobec powyższego, rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a.
W myśl art. 138. § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której;
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo
- 3) umarza postępowanie odwoławcze.
Stosownie do § 2 cyt. przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Analiza treści omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie Komendant [...] Policji wydał decyzję nie mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 k.p.a. Uchylił bowiem decyzję organu I instancji w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych i w tym zakresie decyzje przekazał do ponownego rozpatrzenia. Natomiast co do części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie postępowanie umorzył. Z kolei część decyzji dotyczącą nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek (8.000,00 zł) utrzymał w mocy.
Z powołanego art. 138 k.p.a. wynika zaś, że organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie w całości. Nie może natomiast, w odniesieniu do tej samej decyzji, jednocześnie orzec o utrzymaniu jej w mocy w pewnej części, a w części zaś o jej uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia. Pogląd taki został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 29/08 i z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 94/09. Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje ten pogląd.
Zdaniem Sądu nie ma znaczenia okoliczność zaskarżenia jedynie części omawianej decyzji Komendanta [...] Policji, to jest jej punktu 3 utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie przez sąd jedynie w zakresie zaskarżonym przez M. F. skutkowałoby uznaniem, że co do wyników kontroli z dnia [...] października 2006 r. w obrocie mogłaby pozostawać więcej niż jedna decyzja. Taki stan mógłby prowadzić do rażącego naruszenia prawa.
W uzasadnieniach powołanych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w trakcie jednej kontroli jest nakładana zawsze jedna kara pieniężna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składają się kary za poszczególne naruszenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. wynika, iż przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Wolą ustawodawcy było zatem takie ukształtowanie postępowania by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej.
W konsekwencji swoich wywodów Sąd ten stwierdził, że przepis art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć i dlatego nadanie mu treści innej, niż wynikająca z powołanego przepisu, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę powyższy pogląd podziela w całości.
W tej sytuacji ocena zarzutów skargi pod względem naruszenia prawa materialnego była bezprzedmiotowa.
Powyższe okoliczności powodują konieczność uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Na zasadzie art.152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu
Orzekając zwrot kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.