Uzasadnienie
J. K. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd autostradą.
W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi na okoliczność braku jakichkolwiek oznakowań dróg, na których pobierane są opłaty elektroniczne oraz informacji o tych opłatach. Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2013 roku skarżący podniósł, że obciążony został potężną karą sześciu tysięcy złotych, którą poniósł za to, że 2,5 godziny przebywał na autostradzie, gdy przekroczenie DMC wynosiło tylko 50 kilogramów i nie miał świadomości tego przekroczenia. Wskazał na swą trudną sytuację zdrowotną i materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie stwierdził z urzędu, że postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r. skład orzekający tut. Sądu w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:
"Czy przepis art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP."
Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, w tym m.in. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zdaniem Sądu, ewentualne przyjęcie przez Trybunał Konstytucyjny, że obecnie obowiązujące uregulowanie art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, stanowić będzie ewentualną podstawę do uchylenia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jako opartej na niekonstytucyjnych przepisach.
W tej sytuacji uznać należy, iż wskazane postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Należy bowiem podkreślić, że w rozpatrywanej aktualnie sprawie podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowi art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.