Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2459/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu sprzeciwu R. P. (dalej też jako "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2017 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.
Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dnia 4 sierpnia 2017 r. W piśmie przewodnim, przy którym przesłano postanowienie, pouczono skarżącego iż jest ono ostateczne.
W dniu 21 sierpnia 2017 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że art. 194 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Odnotować przy tym należy, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, iż obecnie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2459/16, utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2017 r.
Tym samym przedmiotowe zażalenie należy odrzucić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.