Uzasadnienie
Pismem z 13 listopada 2022 r., E. Z. (dalej "Skarżąca" lub "Strona"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej "BFG") z dnia [...] września 2022 nr [...] dot. przymusowej restrukturyzacji [...] S.A. (dalej również "Bank"). Skarga została nadana 16 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2253; dalej zwanej "ustawą o BFG"). Z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG wynika, że od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi, przy czym uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją.
Z kolei w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG ustawodawca określił, że Fundusz niezwłocznie zamieszcza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w ramach przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26, lub informację o tych decyzjach oraz przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych.
Zauważyć należy, że w sprawach dotyczących decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że termin do zaskarżenia takiej decyzji przez podmiot niebędący jej adresatem, ale którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, wynosi 7 dni od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji (art. 109 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG; por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II GZ 221/20 i z 8 października 2020 r. o sygn. akt II GZ 290/20).
Informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (informacja dostępna pod adresem: https://www.bfg.pl/bfg-rozpoczal-przymusowa-restrukturyzacje-getin-noble-bank-s-a-ktorego-dzialalnosc-zostanie-przeniesiona-do-wspolnego-banku-bfg-i-systemu-ochrony-bankow-komercyjnych-utworzonego-przez-osiem-bankow/#pe-content) w dniu 30 września 2022 r., a zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 7 października 2022 r. Natomiast Skarżąca złożyła skargę w dniu 16 listopada 2022 r. (data nadania polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego).
Zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4 (a więc m.in. wydawaną na podstawie art. 11 ust. 4 pkt 1 ustawy o BFG decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji), w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Stwierdzić należy, że ustawa o BFG nie określa skutków prawnych uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej, w tym złożenia skargi po terminie. Wobec tego w tym zakresie odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "ppsa").
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z ustaleń poczynionych wyżej wynika, że skarżąca nadała skargę w dniu 16 listopada 2022 r., (data stempla pocztowego k.3) tj. po upływie 7 - dniowego terminu do złożenia skargi, który rozpoczął bieg w dniu w dniu 1 października 2022 r. i upływał w dniu 7 października 2023 r., co oznacza, termin do złożenia skargi nie został zachowany. W tym stanie rzeczy skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji.