Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Z akt administracyjnych nadesłanych do niniejszej sprawy wynika, iż skarżący złożył od ww. decyzji GITD wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co zostało stwierdzone przez organ postanowieniem z [...] maja 2015 r. Skarżący złożył kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego niedopuszczalność organ stwierdził postanowieniem z [...] lipca 2015 r.
Skarżący został wezwany do doprecyzowania, którego rozstrzygnięcia GITD dotyczy wniesiona do Sądu skarga, pod rygorem uznania, że dotyczy ona decyzji GITD z [...] marca 2015 r. W zakreślonym terminie skarżący nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec prawa odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (patrz: B. Adamiak. J. Borkowski., Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2005 r., Wyd. 7, str. 570).
Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na nieostateczną decyzję I instancji nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Nadmienić należy, iż w omawianej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją oraz stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 52 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.