Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania G.I. (dalej: "skarżący") od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] maja 2015 r., nr [...], zawieszającej prawa wynikające z licencji detektywa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja w związku z jej nieodebraniem przez adresata została uznana za doręczoną 7 sierpnia 2015 r. w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a." (vide: notatka służbowa z 19 sierpnia 2015 r. – karta nr 69 akt administracyjnych sprawy).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący pismem Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji z [...] lipca 2015 r., znak pisma: [...] (vide: karta nr 66 akt administracyjnych sprawy) został wezwany do zwrotu licencji detektywa w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania pisma. W piśmie tym znalazła się jednocześnie informacja o wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji podtrzymującej decyzję Komendanta Stołecznego Policji o zawieszeniu praw wynikających z licencji detektywa.
Skarżący 31 sierpnia 2015 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy oraz złożył wniosek o wydanie oryginału decyzji, kwitując jej odbiór (vide: pismo skarżącego z 31 sierpnia 2015 r. – karta nr 73 akt administracyjnych sprawy).
Pismem z 15 września 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji. Skarga ta została złożona za pośrednictwem Komendanta Stołecznego Policji, który przekazał ją właściwemu organowi odwoławczemu 18 września 2015 r. (data wpływu do Komendanta Głównego Policji). W związku z wniesieniem skargi po terminie została ona odrzucona postanowieniem z 30 października 2015 r. Skarżący z zachowaniem terminu wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzji nie została mu doręczona z uwagi na odmowę wydania przesyłki oraz odmowę udzielenia informacji o jej nadawcy. Przyczyną odmowy, jak wskazał skarżący, było błędne oznaczenie adresata przesyłki w systemie informatycznym Poczty Polskiej. Na dowód powyższego skarżący do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi załączył niepodpisany przez wystawiającego druk zawiadomienia o możliwości odebrania przesyłki adresowanej do G. I. w placówce pocztowej nr 47.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący 31 sierpnia 2015 r., tj. jeszcze przed upływem terminu wniesienia skargi, zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz otrzymał, zgodnie ze złożonym wnioskiem, oryginał zaskarżonej decyzji zawierający pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi. W sytuacji takiej uznać należy, że fakt odmowy wydania przesyłki zawierającej decyzję przez pracowników poczty z uwagi na błąd w oznaczeniu adresata na zawiadomieniu o możliwości odbioru przesyłki w placówce Warszawa 47 jest pozbawiony znaczenia w niniejszej sprawie.
Skarżący w terminie do wniesienia skargi posiadał bowiem wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji, jej treści oraz fakcie uznania jej za doręczoną 7 sierpnia 2015 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły przyczyny uchybienia terminu, o których mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. i od których ustania liczony byłby siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu i dokonanie czynności.
Ponadto w sytuacji, w której skarżący posiadał wiedzę o uznaniu decyzji za doręczoną 7 sierpnia 2015 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a., nie sposób jest uznać, że termin wniesienia skargi nie został dochowany bez winy skarżącego. Skarżący w związku zapoznaniem się z aktami sprawy posiadał wiedzę o stwierdzonym terminie jej doręczenia i powinien był wnieść skargę zgodnie z pouczeniem zawartym w wydanej mu 31 sierpnia 2015 r. decyzji najpóźniej w ostatnim dniu terminu.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżący wraz ze złożeniem wniosku nie dokonał czynności objętej wnioskiem. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi po jej odrzuceniu obliguje wnioskodawcę do równoczesnego dokonania czynności, której uchybił, a więc ponownego wniesienia skargi (por. B. Dauter, Komentarz do art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013, teza 10).
Stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.