Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...], Wójt Gminy [...] wymierzył E. sp. z o.o. z siedzibą w O. karę pieniężną w wysokości 111.650,00 zł za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] poprzez prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie linii kablowej średniego napięcia wraz z kablem światłowodowym o powierzchni 5 m2 pasa drogowego w okresie od 22 listopada 2018 r. do 20 sierpnia 2020 r.
W wyniku wniesionego odwołania przez E. sp. z o.o. z siedzibą w O., decyzją z dnia z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło ww. decyzję i umorzyło postępowanie.
Pismem z dnia 16 grudnia 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła Gmina [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie organem pierwszej instancji jest Wójt Gminy [...]. W związku z tym, że Wójt Gminy [...] wydał decyzję w sprawie indywidualnej E. sp. z o.o. z siedzibą w O., uchylonej następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], Gmina [...] nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję, ponieważ stosownie do art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie, gdyż występuje w niej w charakterze organu administracji publicznej. Organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, LEX nr 54728, postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1648/07, LEX nr 1016122).
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji (vide: postanowienie NSA z 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi do sądu przez organ administracji publicznej, który wydał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie tego rozstrzygnięcia, a z drugiej uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w tej sprawie w administracyjnym toku instancji. Uprawnień takich nie przewidują przepisy normujące postępowanie przed sądami administracyjnymi.
Zatem Gminie [...] nie można w niniejszej sprawie przypisać statusu strony w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., co powoduje brak po jej stronie legitymacji procesowej i w konsekwencji niedopuszczalność skargi.
Na marginesie wskazać należy, iż przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem tych "innych przyczyn", można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Wprawdzie co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 74/12, LEX nr 1113796, postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.