Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2014 r. Minister Gospodarki (dalej Minister) utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] maja 2014 r., która wykreślił A. L., wykonywującego działalność gospodarczą pod firmą: A. L. Przedsiębiorstwo Budownictwa Wielobranżowego (dalej skarżący) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji organ wskazał art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), dalej u.s.d.
W maju 2014 r. Minister - za pośrednictwem systemu informatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej CEID), otrzymał informację, że skarżący został pozbawiony prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres trzech lat, a to z uwagi na prawomocny od dnia [...] czerwca 2013 r. wyrok Sądu Rejonowego [...] z [...] lutego 2012 r. ([...]).
W związku z powyższym Minister z urzędu wykreślił skarżącego z Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że art. 34 ust. 2 pkt 1 u.s.d. obligował go do przedmiotowego wykreślenia z uwagi na prawomocny zakaz prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej.
Z zachowaniem terminu skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i cofnięcie decyzji z [...] maja 2014 r. w całości. W uzasadnieniu wniosku poczynił zarzuty jedynie w odniesieniu do ww. wyroku Sądu Rejonowego [...] oraz postępowania poprzedzającego wydanie tego orzeczenia.
Minister w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę nie znalazł podstaw do zmiany swojego poprzedniego rozstrzygnięcia, gdyż w sprawie ziściła się ustawowa przesłanka z art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. obligująca go do wykreślenia działalności gospodarczej skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
Skarżący z zachowaniem terminu zaskarżył ww. decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zarówno jej, jak i decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniach obu decyzji podana jest nieprawda.
Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie w odniesieniu do skarżącego ziściła się przesłanka z art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g., tj. obligująca do wykreślenia jego działalności z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Organ podał, że w uzasadnieniach swoich obu decyzji przedstawił zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Wskazał, że nie mógł negować faktu istnienia ww. prawomocnego wyroku sądu powszechnego, którego treścią jest związany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą Minister w oparciu o art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. wykreślił działalność gospodarczą skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
Przepis art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. stanowi, że przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku, gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.
W niniejszej sprawie Minister ustalił, a skarżący na żadnym etapie postępowania temu nie zaprzeczył, że wobec skarżącego został prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat. Prawomocność tego orzeczenia przypadła na dzień [...] czerwca 2013 r.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że Minister – jako organ administracji publicznej, zobowiązany był działać na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza wszczęcie z urzędu wobec skarżącego postępowania w sprawie wykreślenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Obowiązek taki w sposób bezpośredni wypływa z treści wyżej przytoczonego przepisu art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g., który jest materialnoprawną postawą skarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi - następnie uzupełnianej obszernymi pismami procesowymi, Sąd stwierdza, że dotyczą one jedynie sytuacji skarżącego w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym, a nie skarżonej decyzji, czy postępowania przeprowadzonego przez Ministra. Istotnie postępowanie prowadzone przez Ministra było następstwem sprawy sądowej, która zakończyła się prawomocnym zakazem wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej, jednakże sąd administracyjny - badając postepowanie Ministra według wskazanych na wstępie kryteriów, nie ma prawa – nie jest właściwy rzeczowo, kontrolować postępowania innego sądu. Przedmiotem niniejszego postępowania może być i jest tylko postępowanie administracyjne prowadzone przez Ministra oraz decyzje wydane w jego toku, w tym zaskarżona.
Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Minister wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w sposób niebudzący wątpliwości ustalił bowiem, że wobec skarżącego z dniem [...] czerwca 2013 r. został orzeczony prawomocny zakaz prowadzenia przez niego na okres 3 lat działalności gospodarczej, a zatem zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji. Nadto zdaniem Sądu uzasadnienie skarżonej decyzji odpowiada prawu oraz zasadom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.