Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia [...] października 2015 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego 2015 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie.
Zgodnie natomiast z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12).
W niniejszej sprawie zarówno w sentencji postanowienia jak i w jego uzasadnieniu wskazano błędnie decyzję zamiast postanowienie.
Powyższa pomyłka ma charakter oczywisty, zatem zasadne było sprostowanie sentencji i uzasadnienia postanowienia w tym zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 ppsa, orzeczono jak w sentancji.