Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., ogłoszonym na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
W dniu 9 czerwca 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku z dnia 31 maja 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego zgłoszenia. Uzasadniając swój wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności, w dniu 2 czerwca 2011 r. rozpoczął przejazd, który w związku z awarią autokaru wydłużył się, co uniemożliwiło mu zgłoszenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 31 maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149).
Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na okoliczność późniejszego, aniżeli zamierzonego, zakończenia realizowanego przez niego przejazdu, ze względu na awarię pojazdu.
W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącego w uchybieniu wspomnianego terminu.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że jeszcze przed wydaniem przedmiotowego wyroku skarżącemu zostało wysłane zawiadomienie o terminie rozprawy, w którym został między innymi poinformowany, iż w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę, uzasadnienie doręczane jest na wniosek złożony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku, a wniesienie wniosku po wskazanym terminie jest czynnością bezskuteczną.
Dbając należycie o swoje interesy i będąc świadomym konsekwencji niezłożenia wniosku w terminie - skarżący po pierwsze mógł złożyć stosowny wniosek jeszcze zanim rozpoczął realizację przejazdu, albowiem w tym czasie biegł już termin do zgłoszenia wniosku, a po drugie skoro już tego nie uczynił, a z jego wniosku nie wynika, by przewóz realizował poza granicami kraju - mógł nawet pomimo licznych trudności i niedogodności - zadbać o to, by wniosek nadać w polskim urzędzie pocztowym podczas realizowanego przejazdu.
Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23,
s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu
Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły.
Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.