Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną Z. W. (dalej: "skarżący"), uznając, że skarżący nie zastosował się do wymogu przymusu adwokacko – radcowskiego, warunkującego skuteczne jej wniesienie.
Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z uzasadnieniem oraz prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, został doręczony skarżącemu w dniu 6 czerwca 2014 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru - karta nr 91 akt sądowych).
Skarżący w dniu 12 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zażalenie należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 4 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Stosownie do art. 194 § 4 zd. 2 p.p.s.a. przy składaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej odpowiednie zastosowanie znajduje przepis art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., co oznacza, że zażalenie to może być również sporządzone przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będącego stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli przedmiotowe zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 194 § 4 zd. 2 w zw. z art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast w sprawach obowiązków podatkowych zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną może sporządzić doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej - rzecznik patentowy (art. 194 § 4 zd. 2 w zw. z art. 175 § 3 p.p.s.a.).
Wobec powyższego oraz mając na uwadze przedmiot tej sprawy Sąd zauważa, że zażalenie na ww. postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, winno być sporządzone przez radcę prawnego lub adwokata, bądź przez którąś z osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Jak wynika natomiast z akt sprawy zażalenie skarżący sporządził, wniósł i podpisał osobiście mimo, że został prawidłowo pouczony o ww. obowiązkach. Zatem wnoszący rozpoznawane zażalenie nie zastosował się do wymogu określonego art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Niedopełnienie tego wymogu jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym zażalenie niedopuszczalne z przyczyn określonych w cytowanej ustawie. Do takich przyczyn należy m.in. sporządzenie zażalenia wbrew dyspozycji przepisu art. 194 § 4 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.