Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 roku znak [...], wydaną z upoważnienia Wojewody [...] utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku znak [...] umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości nr [...], zapisanej w KW [...], położonej we wsi [...], gm. [...], stanowiącej własność A. K. z nieruchomością nr [...], zapisaną w KW [...], położoną we wsi [...], gmina [...], stanowiącą własność W. i M. małż. D. wobec zawartej przed geodetą w dniu [...] marca 1999 roku ugody likwidującej spór graniczny.
Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądań A. K., zawartych w jego odwołaniu od decyzji, wydanej w I instancji i uznał, że umorzenie postępowania o rozgraniczenie było prawidłowe, bowiem strony zawarły przed geodetą ugodę, która w myśl art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późń. zm.) ma moc ugody sądowej i wszelkich roszczeń dotyczących skutków ugody strony mogą dochodzić tylko na drodze postępowania sądowego.
Na decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku.
Skarżący zarzucił, iż umorzenie postępowania o rozgraniczenie dotknięte jest obrazą art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późń. zm.) i art. 84 kc, albowiem dnia [...] kwietnia 1999 roku uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli, złożonego pod wpływem błędu w czasie zawierania ugody o rozgraniczenie nieruchomości zaś w dniu [...] grudnia 1999 roku wystąpił do Burmistrza Gminy i miasta [...] o przekazanie sprawy zgodnie z art. 33 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego jako spornej na drogę sądową.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych
Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie będąc związany granicami skargi stwierdził, iż decyzja, wydana z upoważnienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r roku została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086) "Wójtowie (Burmistrzowie, Prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony". Zatem w myśl tego przepisu organem I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo był Burmistrz Gminy i Miasta [...], który zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest organem gminy, będącej podstawową jednostką samorządu terytorialnego w Polsce.
W tym stanie rzeczy organem wyższego stopnia w rozumieniu kpa w stosunku do burmistrza jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, o czym stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 z późn. zm.). I ten właśnie organ, a nie wojewoda był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania A. K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku umarzającej postępowanie rozgraniczające.
Naruszenie przepisów postępowania o właściwości nastąpiło na etapie rozpoznania odwołania w II instancji. Zgodnie z orzeczeniem SN z dnia 27 marca 2002 roku III RN 225/01 (niepublikowane) "naruszenie przy wydawaniu decyzji przez organ administracji publicznej każdego rodzaju właściwości w tym także właściwości instancyjnej, powoduje jej nieważność".
Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 cyt. wyżej ustawy.
Ustosunkowując się zaś do zarzutów skargi A. K. należy wskazać, iż są one nietrafne. Tryb rozgraniczenia nieruchomości, uregulowany w ustawie z 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późń. zm.) składa się z reguły z dwóch stadiów: administracyjnego i sądowego. Postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek lub z urzędu. W postępowaniu administracyjnym koniecznych czynności dokonuje geodeta. Postępowanie administracyjne kończy wydanie decyzji o rozgraniczeniu (art. 33 ust.
1) lub umarzającej postępowanie w przypadku, gdy zostanie zawarta ugoda, która ma moc ugody sądowej. Wyjątek stanowi rozgraniczenie jako przesłanki rozstrzygnięcia sporu o właściwość lub wydanie nieruchomości (art. 36).
W sprawach podlegających trybowi administracyjnemu przewidziane zostały sytuacje, w których otwiera się droga sądowa (art. 33 ust. 3 i art. 34 ust. 2 ustawy). Przekazanie sprawy administracyjnej do rozpoznania sądowi następuje z urzędu, jeżeli nie było podstaw do wydania decyzji, a strony nie zawarły ugody albo na wniosek, jeżeli strona jest niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu.
W przypadku zaś zawarcia ugody wobec geodety, jej ważność jako czynności prawnej rodzącej skutki cywilnoprawne może być podważona w trybie procesu przed sądem powszechnym (szczególna podstawa uchylenia się od jej skutków została odrębnie uregulowana w art. 918 kc). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, dlatego też A. K. dalszych roszczeń związanych z naruszeniem ugody winien dochodzić przed sądem powszechnym. Przedstawiony wyżej pogląd znalazł odzwierciedlenie w postanowieniu SN z 7 kwietnia 1998r. II CKN 664/97 OSNC 1998/11/183.