Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. K. i E. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. "[...]" s.c. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- zł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy ustalił, że prowadzący pojazd należący przedsiębiorcy podczas przejazdu w dniu [...] stycznia 2003 r. po drodze krajowej w [...] wykonywał transport osób bez wymaganego zezwolenia. Zgodnie z art. 18 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych wymaga odpowiedniego zezwolenia. Kierowca ma obowiązek mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, odpowiednie zezwolenie. Przepis przejściowy – art. 104 ust. 1 stanowi, iż zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed wejściem w życie ustawy zachowują moc. Zezwolenie przedłożone przez stronę nie obejmuje kontrolowanego samochodu. W wykazie pojazdów objętym zezwoleniem nie figuruje kontrolowany pojazd. Brak jest podstaw prawnych do uznania, iż zezwolenie udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym, obejmuje również nowe pojazdy, nabyte przez przedsiębiorcę i nie umieszczone w wykazie stanowiącym załącznik do zezwolenia. Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia, jest prawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. K. i E. K. wnosili o jej uchylenie podnosząc, iż posiadają zezwolenie na wykonywanie transportu, tylko kierowca nie posiadał przy sobie dokumentu zezwolenia obejmującego kontrolowany samochód. Zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc. Powołując art. 103 ust. 2 powyższej ustawy podnosili, iż prowadząc do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 103 ust. 5 do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy mogą prowadzić działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach. Poinformowali, iż starosta odmówił wpisania pojazdu do wykazu a w dniu [...] lutego 2003 r. uzyskali już nową licencję obejmującą kontrolowany pojazd.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podnosząc, że skarżący błędnie rozumie przepisy przejściowe ustawy o transporcie drogowym. Bezspornym jest udzielenie skarżącemu w 1998 roku zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób. Zezwolenie udzielono na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przedsiębiorcy prowadzący krajowe przewozy osób mogli je nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie przez dwa lata od dnia wejścia w życie ustawy, jednak na dotychczasowych warunkach. Treścią przewozowych uprawnień posiadanych przez skarżących było wykonywanie zarobkowych krajowych osób ale tylko pojazdami wskazanymi w załączniku do zezwolenia. Każdy przewóz pojazdem nie objętym zezwoleniem był wykonywaniem transportu poza zezwoleniem. Odmowa zmiany przyznanego zezwolenia nie wykluczała wystąpienia z wnioskiem o udzielenie nowego uprawnienia przewozowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.
Bezspornym jest, iż kierowca kontrolowanego pojazdu przedsiębiorcy nie okazał zezwolenia na wykonywanie transportu osób, bezspornym jest również posiadanie przez skarżącego zezwolenia na prowadzenie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób, uzyskane w 1998 roku. Zezwolenia wydawane na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.) wskazywały pojazdy, którymi przedsiębiorca mógł realizować swoje uprawnienia. Przedsiębiorca składając wniosek o udzielenie zezwolenia, miał obowiązek wskazania pojazdów, jakimi dysponuje (art. 7 pkt oraz był obowiązany zgłaszania na piśmie organowi udzielającemu zezwolenia zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i działalności gospodarczej, powstałe po udzieleniu zezwolenia, objęte danymi zawartymi we wniosku. (art. 9).
Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. 1 stycznia 2002 r. dotychczasowe zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia jej w życie zachowały moc (art. 104 ust.
1) a przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie drogowego przewozu osób mogli ją wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres dwóch lat. (art. 103 ust. 2). Zasadnie zatem organ uznał, iż przedsiębiorca wykonując transport drogowy przy użyciu samochodu, który nie był wskazany w zezwoleniu (wydanym na podstawie wniosku, w którym przedsiębiorca nie wskazał tego pojazdu) jest wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Stwierdzenie wykonywania takiego transportu zobowiązywało organ do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, skargę uznano za nieuzasadnioną i dlatego na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.